:::Scratch Galicia Blog:::

Cea de benvida / Cena de bienvenida

2009-08-26T19:17:00.002+02:00

Estimado amigos, o equipo Scratch Galicia, primeiro equipo galego mixto que participa no Mongol Rally, organiza mañá no Mesón o Escudo (www.oescudo.es para obter a ubicación), unha cea de benvida na que explicaremos a amigos, familiares e medios de comunicación, tódalas aventuras vividas ao longo do seu traxecto de 34 días entre Fene e a capital de Mongolia Ulaan Baatar.

A cea que comezará en torno ás 21 horas, terá un coste por prato de 15€ e nela proxectaranse imaxes das máis de 3.000 instantáneas que os membros do equipo realizaron.

Será nun ambente festivono que todos teredes cabida ate un máximo de 60 persoas e no que poderedes consultar todo aquelo que vos cause curiosidade.

Para participar na cea é necesario que confirmedes a maior brevedade posible para que non vos quededes sen praza no teléfono 676726260.

Recibide un cordial saúdo e esperámosvos mañá.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------

Estimados amigos, el equipo Scratch Galicia, primer equipo gallego mixto que participa en el Mongol Rally, organiza mañana en el Mesón O Escudo (www.oescudo.es para obtener la ubicación), una cena de bienvenida en la que explicaremos a amigos, familiares y medios de comunicación, todas las aventuras vividas a lo largo de su trayecto de 34 días entre Fene y la capital de mongolia Ulaan Baatar.

La cena que comenzará en torno a las 21 horas, tendrá un coste por plato de 15€ y en ella se proyectarán imágenes de las más de 3.000 instantáneas que los miembros del equipo realizaron.

Será un ambiente festivo en el que todos tendreis cabida hasta un máximo de 60 personas y en el que podreis consultar todo aquello que os cause curiosidad.

Para participar en la cena, es necesario que realiceis la confirmación a la mayor brevedad posible para que no os quedeis sin plaza en el teléfono 676726260.

Recibid un cordial saludo y os esperamos mañana.

Imaxes: Entrega de axuda no Village de Cristina Noble Foundation

2009-08-24T15:59:00.007+02:00

Foto con tódolos nenos do Village coas gafas de Alain Affelou e os xoguetes entregados. Entrega da documentación do coche.

Preciosidade.

Que gafas máis chulas.

Mostras de agradecemento.

A máis chula, so faltou quitarlle a pegata (fixémolo despois).

Gústanvos estas?

Con gafas e xoguetes.

Preciosidade.

Tomade todos grzas a Alain Afflelou (grazas Jacobo de parte dos rapaces)

Máis gafas.

Coa funda para non raialas.

Espectación.

Actuación dos nenos para nos.

Cociña do village.

Parque para os nenos e nenos.

Ger vivendas do village.

Interior do ger.

Invernadoiros onde os nenos prantan e responsabilízanse das súas prantas.

Avance anual do proxecto dame un Ger.

Có representante de Cristina Noble Foundation en Ulaan Bataar.

Imaxes: Ulaan Baatar

2009-08-24T15:52:00.003+02:00

Meta!!!!!!!!Proxectos de Mercy Corps en Mongolia.

Preparando fotos.

Estado final.

Felicidade.

Imaxes: Chegada a Ulaan Baatar.

2009-08-24T15:47:00.004+02:00

Por fin o lugar desexado tras 34 días. Chegada a Finish Line do Mongol Rally!

¿Por onde hai que coller?

Gengis Khan.

Zonas dunha capital de estado.

Imaxes

2009-08-24T15:38:00.003+02:00

Autoestrada a 100 km de Ulaan Bataar.Camiño a Ulaan Bataar.

Xa se ve nos carteis!!!!!!!!!!!

Stop.

Peaxe.

Imaxes

2009-08-24T15:31:00.003+02:00

Polvo de plata contra fugas do radiador. Reparando o radiador e empregando fogo para secalo (é o noso destornillador cun pedazo de esponxa para queimar).

Reparando o plástico.

Xogando cós nenos mentres se reparaba o radiador que se rompeu ao subir o coche a grúa.

Nenos felices.

Chegada a Galicia

2009-08-22T18:20:00.002+02:00

Ola amigos, tras moitos días de atrancos para a obtención dos billetes de avión que nos permitisen a volta a Galicia, hoxe xa temos a confirmación de que chegaremos a Santiago de Compostela o vindeiro martes ás 10:40 horas nun voo de Spanair procedente de Madrid.

A saída de Ulan Bator, con tódolos equipos participantes que estamos eiquí, fíxose case que imposible, debido aos poucos lugares cós que está conectada esta cidade por vía aérea. Finalmente, fumos quen de contratar nunha axencia local, un voo coa compañía rusa Aeroflot que nos trasladará o luns 24 dende Ulan Bator ate Moscú e tras 8 horas de espera en Moscú, de eiquí a Madrid, lugar ao que chegaremos ás 22:30 horas. Tras facer noite en Barajas, ao día seguinte voaremos con Spanair rumbo a Santiago onde por fin voltaremos a atoparnos coa familia e amigos. Grazas a todos por estar sempre ao noso lado.

Saúdos e vémonos o martes.

Os 4 tolos de Scratch Galicia.

2009-08-22T17:56:00.002+02:00

Entraba xustiño!!!!!! E tanto.Gruistas (nos romperon o radiador de tanto bater o coche contra a plataforma)

Coche subido e Fátima có pe no freo por se acaso.

Colocación de cinchas e rodas para evitar a caída do coche.

Ao límite!!!!!!!!!

Imaxes

2009-08-22T07:11:00.003+02:00

Grúa mongolaTransporte de mercadorías e de persoas, fixádevos os que van metidos dentro da caixa do camión!!!!

Mecánico inglés, Édgar e Fátima teñen que fichalo para que veña cós da escudería aos ralis do galego

Solidariedade entre equipos. Grazas.

Édgar tentando de amañar o coche.

Imaxes

2009-08-20T15:27:00.002+02:00

Neno pastor con gafas de Alain Afflelou (quedou abraiado por como se veia e que o sol non lle molestase) Sacando as gafas da bolsa de Alain Afflelou.

Repostaxe xunto a camellos.

Tractor a tope.

Que se empapa!!!!!!!!!!!

Imaxes

2009-08-20T14:36:00.003+02:00

Transporte de nenos felices tras darlles gafas e convidalos a comer parte da nosa despensa.
Tractor para atravesar o rio.

Analizando a situación (do outro lado estaba unha ambulancia neo zelandesa que xa rompeu o motor ao cruzar)

Traballo de campo.

O home que nos axudou a cruzar o río polo lugar axeitado. Grazas a él poidemos continuar.

Prensa

2009-08-20T09:25:00.002+02:00

Ola, tedes 2 novas máis sobre Scratch Galicia en :

http://www.xornal.com/artigo/2009/08/18/sociedad/xornal-de-veran/mongol-rally-llega-ulan-bator/2009081822480270109.html

Diario de Ferrrol mércoers 19:

RALLY SOLIDARIO ULAN BATOR
O Scratch Galicia cruza a meta
CRÓNICA DE M.J.R.
Os dous coches que integran o equipo Scratch Galicia chegaron xa a Ulan Bator. Despois de máis de 15.000 quilómetros, 34 días de viaxe, moitas penalidades e tamén aventuras sorprendentes, Fátima e Édgar e Noé e Chus descansan na capital mongola e hoxe entregan o material de axuda que levan á zona.
Ofenés Édgar Vigo, un dos catro aventureiros galegos que se lanzaron a participar no rally solidario a Mongolia, enviaba onte ó mediodía a mensaxe que os seus familiares e seguidores estaban a agardar: cruzaran a liña de meta en Ulan Bator, capital do país. “Nestes momentos repoñémonos nun hotel (un luxo do que non gozaramos en moitos días) do cansanzo acumulado, para mañá dirixirnos ó orfanato que Mercy Corps ten nas cercanías de Ulan Bator”, apuntaba. “Faremos entrega das gafas de sol e graduadas doadas por Alain Afflelou para os nenos máis necesitados de Mongolia e dos xoguetes e medicinas doadas polo centro comercial Dolce Vita de Narón e a droguería Moderna de Luis Esteban, de Pontevedra, respectivamente”, engade. Tamén entregarán os coches e toda a axuda -en obxectos e en alimentos- que levan neles.
“Os últimos días a través de Mongolia foron para nós moi duros tanto mental como fisicamente, xa que a situación de vida neste país é moi precaria e as insfraestruturas non existen, polo que os coches comezaron a sufrir pequenos problemas mecánicos”, conta Édgar.
Os dous Fiat Seicento Van responderon de xeito incrible durante todo o traxecto pero, logo de caer nun bache, precisaron a axuda doutros equipos e dos mecánicos locais para poder chegar á meta.
Foron máis de 15.000 quilómetros de viaxe en 34 días nos que os catro aventureiros contaron na súa páxina web (www.scratchgalicia.org) todo o que lles pasaba. Soubemos así das interminables negociacións nas fronteiras, dos subornos, de desigualdades sociais, da solidariedade dos máis pobres, de paisaxes desérticas, tormentas, lagos secos, culturas antigas e da loita do home por sobrevivir. Os membros do Scratch Galicia asistiron a unha voda, durmiron nas casas tradicionais mongolas -onde chegaron a matar un año para darlles de comer-, cruzaron ríos, durmiron en chairas interminables e sacaron máis de 4.000 fotografías.
Desde Galicia, os seus amigos e familiares non deixaron de apoialos. A súa escudería incluso montou unha maratón de 24 horas conducindo no simulador, como homenaxe ós aventureiros.

Imaxes

2009-08-20T09:13:00.002+02:00

Acampada no desertoVistas

Taller oficial na cidade de Altai

Revisión

Pedrada equipo sur a norte.

Imaxes

2009-08-20T09:00:00.002+02:00

Polvo no interior do cocheCamida para múltiples animais, antes da foto había enormes buitres

Paisaxe mongola

Conducción agresiva polo polvo, non lle roubamos a ninguén eh!!!!!!!!!!

Exterior da casa na que durmimos

Imaxes

2009-08-20T08:39:00.003+02:00

Durmindo en GerInterior do 2º Ger que durmimos

Anfitriona facendo queixo

Actualizando blog

Pinchazo

Imaxes

2009-08-20T08:18:00.003+02:00

Vistas en Mongolia
Jacks xunto ao coche

Ger no que durmimos

Máis Ger

_Noite no Ger.

Día 35: Entrega da axuda en Ulan Bator

2009-08-20T07:59:00.002+02:00

Ola amigos, eiquí estamos de novo para comentarvos as nosas aventuras neste rincón do mundo. No día 35 dende que saímos da nosa terriña, tivemos ocasión de facer entrega na "village" de Cristina Noble Foudation, de moito do cargamento de menciñas, xoguetes e sobre todo gafas que grazas os nosos sponsors, poidemos entregar. A "village" é un lugar no que viven máis de 50 nen@s que proveñen das máis tristes situacións de vida (pais no cárcere, nais asasinadas, pais e nais alcohólico@s,...). Alí os nen@s, contan cunhas escolas e unha situación de vida moi digna para o seu desenvolvemento, ademáis de contar cunha escola de música moi importante, cun mestre que forma parte dos mellores directores artísticos de Mongolia (os rapaces fixéronnos unha demostración e o facían dun xeito fantástico, tocando todo tipo de instrumentos orientais).

Estes intres foron uns momentos moi interesantes nos que realmente démonos de conta da gran labor que tódolos equipos facemos chegando ate Ulan bator e en todo o percorrido. Eiquí deixamos a axuda que coa forza que nos dades todos foi entregada da vosa parte. A Mongolia Chegamos Todos!!!

Despois destes fermosos intres, chegou o tempo de trasladarnos de novo a cidade e entregar definitivamente os coches, recibindo da organización un diploma por ter conseguido o noso obxetivo. Comimos e nos trasladamos a buscar voos con destino a Galicia que considerábamos que non ía ser demasiado difícil. Pero o Mongol Rally, sempre depara sorpresas a cada paso e cando comezamos a buscar voos atopámonos con que os 800 participantes que estamos eiquí a día de hoxe, queríamos partir de eiquí os mesmos días, é dicir, canto antes. A pesares de que Ulan Bator é unha capital mundial, o tráfico aéreo eiquí non é moi fluído e tódolos voos de saída do país están cubertos ate o vindeiro luns 24 que será o día no que retornemos a Galicia. Foi un duro golpe para nos xa que todos temos que cumprir os nosos compromisos laborais, pero realmente é algo que nos colleu totalmente por sorpresa.

Polo tanto, ate a semana que ven, non poderemos comentarvos todas as nosas aventuras, de tódolos xeitos, eiquí continuaremos para informar.

Saúdos, os 4 tolos de Scratch Galicia.

Imaxes

2009-08-19T03:09:00.002+02:00

Familia kazaja no seu erg que nos deixaron para durmir con eles
Nenos xogando

Cea ofrecida polos nosos anfitrións

Noé desfrutando

Interior do ERG

Imaxes

2009-08-19T02:52:00.003+02:00

Máxima afluencia de veciñoa ao noso paso Gasoliñeira

Familia kazaja residente en Mongolia (os nenos pararonnos no camiño e nos demoslles xoguetes), inmediatamente os pais nos convidaron a sua humilde casa a comer algo e tomar té (có pouco que teñen, sempre abren as portas da súa casa e ofrecen toda a súa hospitalidade)

Nenos pastores (solen ter do redor de 600 cbras e ovellas)

Pastor veterano

Imaxes

2009-08-18T19:46:00.002+02:00

Transporte de campesiños entre ergs por estrada moi boa

Compaña de primeira hora na acampada do primeiro día en Mongolia

Estradas boas, pero coa rugosidade continúa que provoca mil problemas en tódolos coches

Campesiño amigo

Nenos da fronteira con xoguetes de Odeón (primeiro contacto con nenos moi desfavorecidos en Mongolia, tiñan toda a pel cuarteada polo frio que era intenso)

2009-08-18T19:30:00.002+02:00

Primer contacto con Mongolia Fronteira Rusia Mongolia

Rusia hacia Mongolia

Mural na cidade de Barnaul

Fin fronteira Kazajstán Rusia

Imaxes

2009-08-18T19:08:00.002+02:00

Baño en rio de Kazajstán para refresco e búsqueda de mellor estado físico.

Neno traballando en gasoliñeira

Acampada día 24

Pastel de cumpreanosNos e a estepa kazaja.

Días 31, 32, 33 e 34: Ulan Bator é nosa!!!!!!!! Conquistada.

2009-08-18T16:29:00.002+02:00

Ola amigos! por fin podemos actualizar e contarvos mil novas a mais importante xa a sabedes pero imos ir paso a paso:

O día 30 rematou as 9 da noite (aqui xa é noite pecha) paramos nunha casa de adobe que atopamos no medio da nada e alí, unha pequena construcción con dúas ventanas(unha sen cristal) durmimos prácidamente no chan. Nela, vivían un matrimonio e varios nenos, que o entrar nos, pasaron a outra estancia. Onde durmimos, había unha pequena cheminea, e cordas onde tiñan a secar anacos de carne, ademáis a muller estaba facendo como un requeixo. É incrible que chegan 4 extranos á porta da casa cando xa marchou o sol, e esta xente ábrenos a porta da casa sen saber nada de nos e comparten o seu fogar, é algo que nos fai quedar a pensar...

Día 31: as 5:30 h nun frío mencer e con algunha gota sobre nos, comezamos unha nova etapa, novamente con moitos baches e buracos impasables, atravesamos enormes chairas coa única compaña de gando que xa está a pastar dende moi cedo. Novamente volve a romper unha cincha que suxeita as cousas do teito do equipo norte, mais xa perdimos a conta de cantas veces van! a enorme chaira co discorrer dos kms achégase pola dereita a unhas montañas e vemos paisaxes dignos de documentais, unha imaxe foi ver a 3 buitres (un deles enorme) comendo nos restos dun camello que pola pinta xa levaba varios dias alí morto. Nesta viaxe estámonos enriquecendo como persoas, ó convivir con outras totalmente distintas a nos, ver paisaxes incríbles e darte de conta do pequeno que é o mundo e cantas cousas da de sí. O estado dos camiños polos que circulamos é moi precario e as contínuas vibracións fan estragos no resto dos equipos. A medio día chegamos a Altaj, unha poboación grande, onde ó chegar vemos un taller do Mongol Rally onde se poden deixar os coches para a doazón. Neste, atopámonos 5 equipos mais e nos, aproveitamos as instalacións para realizar un cambio de aceite e revisión de suspensión (contado esto dende Ulan Bator, asegurámosvos que o taller visto o visto era o mellor do país, aínda que cando estivemos aló non o creíamos; todo é relativo dependendo do elemento da comparación). Cando marchamos chegan mais equipos do mongol, un deles un todoterreo que ven volcado tras caer o día anterior nun enorme buraco. Seguimos en ruta, sen atopar xente en moitos kms, co cal, adicámonos a desfrutar das fermosas paisaxes que nos rodean:enormes chairas, montañas redondeadas, rasantes de area,...e en todo isto sempre o silencio, Mongolia é un país que transmite relaxación e moita tranquilidade. Estamos a grabar unhas imaxes moi fermosas que á volta compartiremos, nun intre de grabar o espectacular de percorrer kms sen nada só coa area de fondo, saltou unha pedra o pasar o eqipo sur e estalou o parabrisas dianteiro do norte, mais por sorte quedou a cousa así e non rompeu o cristal. Este día rematou as 22 h acampando nunha preciosa noite estrelada nunha chaira case árida, as estrelas son preciosas e a cantidade delas fugaces fante quedar aparvado mirando hacia elas.

Día 32: as 6 h xa estábamos espertos, preparados para un novo día: As chairas seguen presentes e a area tamén, temos toda a pel reseca tanto da cara coma das mans, está moi agrietada e so levamos poucos dias, con razón os mongoles a teñen tan destrozada, o vento e o polvillo fan enormes estragos. Tras 3h cambiamos novamente, esta vez a un grandioso pedregal que fainos vibrar a nos mesmos, e achéganos a un río, grande reto da viaxe(xa cruzamos máis de 7 pero este pásase de profundidade). Falamos con veciños dos ergs e lévannos a zona menos profunda: a rodilla, eiquí topámosnos con 2 equipos que cruzaron onte, un deles vai montado nun camión pois estropeouse co intento. Tras moito meditar, Édgar falou co autóctono para atopar o modo de que alguén nos remolcase apagados e así cruzar sen problemas, tras un rato de conversa apareceu digamos que un tractoriño que foi a nosa solución. Preparámonos para elo, poñéndolle cinta americana nas xuntas das portas e no depósito da gasolina, así como botar CRC e tapar a distribución, mentres fixemos isto, achegáronse tódolos nenos dos ergs e fixéronnos compaña. O equipo norte foi o 1º en pasar, e tras arrancar á 1ª o cruzalo, o sur repetiu a mesma operación. Reto superado!!mentres colocábamos todo de novo no seu sitio, os nenos seguían canda nós organizados por unha rapaza, a maior de todos, ela era a encargada de colocalos en fila e repartir a cada un os agasallos entregados por nos (xoguetes e gafas de Alain Afflelou). En tódolos casos vividos en Mongolia, sempre hai un rapaz como encargado dos mais pequenos, mostrándose como un pai para organizalos e protexelos. Como xa era hora de comer, repartimos tamén comida con eles, e comían con moitísima ansia. A rapaza maior, non comía nada, todo o gardaba na camiseta e nos bolsillos, incluso o chourizo, foi incrible, os nenos comían moi rápido como con medo a que se esgotara. Cando marchamos a nena maior meteuse no erg con tódalas cousas, supoñemos que para compartilas cos seus maiores. Continuamos camiño, e paramos a fotografiar unha charca na que estaban a beber moitos camellos, nisto, chegou un rapaz de 14 anos no seu cabalo e vestido coa roupa típica con 500 ovellas tamén a beber, o rapaz tamén tiña a pel destrozada, regalámoslle unhas gafas de sol e flipou mirando para o sol e a verdade quedaábanlle moi ben. Tras todo isto, novamente cambiou a paisaxe e regresamos a buracos destrozacoches e pedras enormes, nun destes, o palier do equipo norte dixo basta, desolados, Édgar desmontou para ver como estaba a situación e como non podiamos montou de novo e marchou cara o pobo a buscar axuda para o remolque. Tras voltar sen conseguer nada, tivemos a sorte da vida, pasaron dous equipos ingleses que o vernos alí xa baixaron do coche para ver o problema. Os rapaces (3 homes e 2 mulleres) pararon e un deles xa baixou a ferramente e un gato hidraúlico e alí no medio da nada cambiouno en 50 min, parece mentira pero o rapaz era incrible, tras isto estar amañado, veuse que o baixo do coche tamén cedeu co cal non podemos andar (no impacto rachou o chasis). Novo revés que o equipo norte afronta indo cara o seguinte pobo a buscar un transporte que nos achegue a un taller, empregando o coche do sur. Mentres o ingles traballaba, Chus e Noé cociñaron unha pasta que finalmente desfrutamos e serviu de agradecemento o traballo dos ingleses. O chegar á cidade, negociamos cun home que ten un camionciño e que nos pode transportar, a simple vista é moi xusto pero él conta que non hai problema. Ó regresar onde está o coche e a parte sur, xa é noite, e para subilo tardamos case 2h (non contaban con rampas e pretendían subilo ao empurrón), a todo isto, rompen o radiador cun impacto contra o camión nun dos intentos (é mellor velo en fotos porque hai que velo para crelo). Cando se consegue subir, as rodas traseiras do seicento están case no aire, e polo lateral non hai case nen espacio. A suxección é unha corda, e dous neumaticos a cada lado para que o costado do coche non roce coa baldera. Facemos o transporte co equipo sur detrás, Édgar na cabina e Fátima dentro do coche para entre todos comprobar que nada se solte, nos a maiores engadimos unhas cinchas para mais seguridade. As 00h chegamos ao pobo e o mecánico dinos que ata o dia seguinte non traballa, así que quedamos a durmir na sua casa, erg, e comprobamos a diferencia dun erg de montaña e un de cidade. Básicamente son iguais pero este con maís comodidades e limpeza.

Día 33: as 7h xa estabamos listos para comezar, baixouse o coche por medio de duas rampas de madeira, esta vez Édgar dentro do coche e funcionou. Soldaron a parte baixa do coche e mentres Chus e Fátima marcharon buscar un taller do mongol, tras case duas horas de busca e non atopar nada, tivemos a sorte de falar cun policía e á vez cunha rapaza que falaba inglés e o seu marido español, e así consegumos un mecánico de realidade que nos arreglou o radiador (o outro era o chapucillas do pobo que non tiña nin ferramenta), non sen antes traslador novamente o coche, esta vez arrastrado por un todoterreo cara o seu taller. Aquí o home con pasta de dous compoñentes e polvo de plata amañounos o radiador, botounos valvulina e as 18h conseguimos sair co coche novo. Para recuperar o tempo andivemos sen descanso ata as 3 da mañá, a un ritmo lento pois atravesamos novamente montañas, onde xa paramos rendidos e durmimos no propio coche.

Día 34: Hoxe foi un longo día, as 6.30 h xa estabamos preparados, tras revisar os coches e comprobar que todo estaba ben, proñémonos en ruta e tras varios kms de camiños malos nas chairas chegamos a unha "peaxe" onde pagamos 500 T e tras poucos kms apareceu o asfalto!!!Enchéusenos a cara de felicidade, Ulan Bator xa estaba preto!!e tras case 600 km chegamos á cidade, non sen antes desaparecer o asfalto a intervalos de mais de 40 kms pero chegamos. A impresión é moi rara, é unha cidade moi triste, gris, con casas, ergs e pouco mais. Seguimos e aparace unha "avenida"onde a xente circula apelotonada e sen un carril definido, parece que todos se rozan. Pasaron 3 pasos a nivel, e parece incrible pero por un espacio para un coche pasaban 3, quedando no medio sen ver nin a un lado nin cara o outro e con coches adiante e atrás, eramos un bocata!tras isto, pasamos por debaixo dunha ponte onde había unha estatua de Gengis Kan sobre o seu cabalo cunha bandeira de tela, e por fin, co plano na man chegamos a línea de meta. Unha satisfacción interior encheunos a todos, por fin estabamos aqui, os dous coches do equipo chegaron, sendo os mais pequenos e tras 34 días e máis de 15000 km chegamos. Son as 00.30 h e mañá as 10 h iremos visitar os orfanatos e proxectos que Mercy Corps ten eiquí para facer entrega en persoa de todo o material. Mañá continuaremos informando, colgando fotos, non sen antes agradecervos que todo este tempo estiverades pendentes do equipo Scratch Galicia, lendo e comentando a diario sentimos nos actualizar tódolos días, pero realmente as comunicacións foron bastante precarias e ainda que o tempo non nos deixaba contestarvos persoalmente a cada comentario, queremos transmitirvos de corazón que cada palabra dábanos un pequeno empuxón para avanzar hacia Ulan Bator, algo que hoxe se fixo realidade e que físicamente fixemos catro persoas pero de corazón moitísimas, asi que grazas e estes días iremos colgando as mais de 4000 fotos que temos entre todos así como o vídeo e con mais calma contar todo o acontecido durante toda a viaxe.

Un saudo moi afectuoso do Scratch Galicia xa dende Ulan Bator!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!1

Dias 28, 29 e 30: Estamos en Mongolia!!!!

2009-08-14T08:00:00.002+02:00

Ola amigos, coma vos comentamos o ultimo dia, estamos xa en Mongolia. Para pasar a fronteira, os tramites foron algo longos, pero tivemos a grandisima sorte de non ter que facer noite na fronteira (habia equipos que levaban 24 horas ali). Unha vez que a atravesamos, chegou o que sempre escoitaramos, pero non chegabamos a crer, en Mongolia, non existe o asfalto.

Comezamos o noso percorrido e o primeiro que nos sorprendeu foi ver a uns nenos que nos asaltan ao noso paso e que tenen a pel totalmente cuarteada polo frio (aqui o frio mata, sobre todo polo vento fresco). Demoslles unha serie de agasallos dos que Odeon e Alain Afflelou nos entregaron e conseguimos arrincarlles un soriso. despois de eiqui, nos adentramos no pais e nos atopamos con caminos de terra destrazados e un frio atroz. Fixemos noite nunha enorme chaira, rodeada polos laterais por montanas nevadas e puxemolos coches para evitar que o vento nos enfriase ainda mais dentro das nosas tendas de campana. Durante a noite, tivemos o susto mais grande de todo canto levamos pasado xa que comezamos a escoitar pasos a caron da tenda. Collimos un silbato que levamos connosco e puxemonos a asubiar para tentar que escapasen e finalmente os pasos deixaron de oirse. Ao amencer, Edgar levantouse por unha necesidade fisioloxica, segue a estar mal e cando disponiase a funcionar, apareceu un rapaz de 28 anos a cabalo, era un pastor. Edgar estivo a falar con el e posteriormente cando todos nos levantamos, convidamolo a el e ao seu irman (que tamen veu despois) a un almorzo con cacao. Despois de almorzar connosco e tras estar ali mirandonois unhas 2 horas sen dicir nada, marcharon satisfeitos co almorzo (o rapaz tina 600 ovellas).

Ao comezar camino ao dia seguinte, chegamos a cidade de Ulgij, e ali aproveitamos para repostar. Dende ali, quedabannos 200 km ate a seguinte cidade Khovd e creimos que en 10 horas, chegariamos. Comezamos a viaxe e o camino de terra non nos permitia ir a mais de 30 km por hora. Despois de 7 horas, solo avanzaramos 100 km e iso nos desanimou un pouco. Durante este dia, unha familia de nenos (eran 6 en total de menos de 10 anos), volvennos asaltar e decidimos para para darlle uns novos agasallos. Os pais ao vernos ali, convidannos a sua casa e ao entrar (serian 20 metros cadrados) atopamonos cun ambiente desolador e que explicaba a pel que os nenos tenen neste rincon do mundo. O frio en todas partes e infernal e a pesares de que na casa si facia calor, o espazo era tan pequeno que ao lado da cocina atopabase un queimador para dar calor queimando a caca dos animais que pastoraban. Os pais convidaronnos ao pouco que tinan (todalas persoas eiqui son moi serviciais), deronnos queixo, requeixo e un postre tipico que e unha especie de bunuelo. Despois disto fixemos unhas fotos con toda a familia e continuamos. A paisaxe durante todo o percorrido e impresionante e circulamos por grandes chairas entre montanas e subimos por elas en ocasions (como aguantan estes coches), pero por se isto fora pouco, xa tivemos que atravesar 7 rios que ainda non de moito calado, si nos obrigaron a facer un estudio para buscar a mellor zona de paso. O dia, rematou atopandonos con un equipo que xa estiveramos dias atras e que estaba no medio da nada co coche roto (o escapr\e parteu a metade e non pocia continuar (Noe baixou a axudalo xa que Edgar recaeu ao tentar comezar a comer ben e non puido axudar) e coa axuda doutros 2 equipos espanois que chegaron despoid, o escape quedou amanado. Unha vez que tantos equipos estabamos xuntos, os lugarenos que viven nos ERGS do redor chegaron todos ali e fixeron algo moi sorprendente (un deles tina unha libreta con 3 frases en ingles: Vendes o coche? Canto queres por el? Canto e iso na mina moeda?) a nos pareceunos incrible xa que xusto nesta zona do pais os coches mais axeitados son os todoterreos mais extremos. Finalmente, o que si que fixemos foi negociar con alguns deles para poder pasar a noite na sua vivenda e pasar mellor o frio eiqui existente. O Erg era a vivenda de 10 persoas 5 adultas e 5 nenos que durmian cada un nunha cama (e dicir, adulto con neno). Fixeronnos unha cea deliciosa que Edgar non puido probar. Ao redor do Erg estabe replto de animais, pero os mais exoticos eran os jacks, unha especie de vaca con moito pelo que son moi mansos. A iso das 5 da mana, todos en pe e a continuar viaxe.

Hoxe, chegamos a Khovd e dende eiqui estamos a renovar. E unha cidade do tamano de Ares e que conta con algun edifico, pero a meirande parte son ergs. Dende eiqui proseguioremos ate Altai, a 400 km, onde esperamos chegar en 2 dias. Eiqui, atopamos o primeiro punto de entrega de coches antes de Ulan Bator, xa que e posible, no caso da averia ou necesidade por ter que voltar, a entrega por varias cidades. A dia de hoxe, so 10 equipos chegaron a Ulan Bator e todos forn por rutas mais doadas (atravesando Rusia polo norte), nos espoeramos chegar a Ulan Bator en 6 dias, a ver se o conseguimos.

Saudos, os catro tolos de Scratch Galicia e grazas por acompanarnos dia a dia

Día 27: A Mongolia Chegamos Todos!!!

2009-08-12T03:27:00.000+02:00

Ola amigos, xa estamos vendo territorio mongol!!! Estamos diante da fronteira. Grazas a todos por acompañarnos día a día.

Durante o día 27 tocounos o transporte dende Barnaul ate a fronteira mongola. Nun principio, creíamos que o percorrido sería de entre 300 e 400 km (por un plano que manexaban outros equipos), pero a nosa primeira decepción chegou cando vimos que o primeiro dos pobas polos que tiñamos que pasar, estaba a 250 km. Ao final, foron 700 km en total, e necesitamos 13 horas de conducción continua ate chegar a Mongolia (non faltaba nada, pero os km fixéronsenos longuísimos).

A noite anterior pasamola nun hotel (para xustificar que si gastamos en Rusia e que nos deixen sair do pais)Como xa vos contamos o día anterior o de ir o hospital, decidiramos ir a este hotel que creíamos nos 300 km de distancia a fronteira, unido ao malestar físico de todos nos (agora Chus tamén ten diarrea), finalmente saimos de Barnaul as 16 horas(aqui os hoteis son por 24 horas, non hai que deixalos as 12). Nun primeiro momento, esperabamos chegar antes de que anoitecera xa que as nosas forzas non estaban para conducir moito máis tempo. Comezamos a viaxe e a hora da saída cun día de sol radiante, comeza a pecharse o ceo totalmente e a chover. As 2 horas de viaxe, uha roda do equipo norte, a que xa fora amañada en Volgogrado, comeza a perder aire. Eran as 6 da tarde, pero xa non fumos quen de atopar un taller de rodas aberto, así que ao ver o que creiamos era un concesionario VAZ, paramos. Finalmente era unha tenda de recambios sen taller e o que fixemos foi mercar un inchador de aire e darlle aire a roda.

Durante o percorrido, achegámonos pouco a pouco a unha cordilleira que teriamos que atravesar e comezamos a desfrutar dunhas paisaxes moi fermosas (parecía Galicia, se non fora polas casas distintas e pola cantidade de persoas que estaban a vender setas na estrada). Pouco a pouco a noite veu sobre nos e as pendentes do 12% convertíronse na tónica habitual, nunha estrada pola que prácticamente non pasaban vehículos. O problema do día chegou a iso da 1 da mañá, cando chovendo a chuzos e no medio da nada, a roda que perdía aire terminou por ceder e alí tivemos que baixar a cambiar a roda do coche. Puxémonos coma pitos e unido a distancia que non daba pasado, fíxenos pasar momentos malos e de tensión, pero o noso obxectivo cada vez estaba máis próximo, Mongolia xa se ulía,gg. Finalmente, a iso das 5 da maña chegamos a fronteira sen saber se o era realmente, xa que o que nos tiñamos marcado coma cidade previa ao final foi un pobo que nin vimos (a presenza de máis equipos coas tendas de campaña montadas foi o que nos serviu de confirmación).

Por certo, unha das sorpresas que levamos foi que ao levantarnos as 8 da mañá, o lugar no que nos atopábamos(pola noite non se veía nada) era un deserto absoluto e o frío que aquífai e terrible. Agora, estamos a esperar a que abra a fronteira as 9 horas e por fin, ENTRAMOS EN MONGOLIA!!!!

Saúdos dos 4 tolos de Scratch Galicia.

Dia 26: Barnaul - Rusia

2009-08-11T06:27:00.000+02:00

Ola de novo, no 26 dia de desprazamento hacia Mongolia, tivemos que afrontar o penúltimo paso fronteirizo (era o de Kazajstan con Rusia). Neste paso fronteirizo tivemos de novo que armarnos de paciencia. Chegamos a iso das 9:30 horas, e tras falar con outros equipos que xa estaban na cola (un deles cunha impresionante ambulancia Volvo traída dende Australia), nos diriximos hacia o primeiro policia fronteirizo para ir axilizando tramites( a sua oficina estaba nun lugar que daba realmente noxo, no que ao achegarte saltábanche ao corpo cucarachas dende a parede). Este policia para a nosa sorpresa, sabia algo de castelan e iso non nos gustou demasiado xa que equipos doutros xa nos falaran mal del. Todo parecìa que ia ben, moi lento, pero ben. Detras de nos chegaron outros equipos que fixeran a saída connosco dende Barcelona e estivemos a falar de como nos fora, en principio eramos 5 equipos seguidos para tentar pasar. O lugar no que estaba a fronteira, estaba cheo de mosquitos e cebáronse en picarnos, polo que cada equipo decidiu atrincherarse no coche (no de Édgar e Fátima chegaron a matar 24 mosquitos dentro do coche, para poder durmir). Mentres esperábamos na cola, todos nos puxemos a durmir, tatque as 3 da mañá máis ou menos, tocáballe o turno ao coche de Chus e Noé. Nese intre toca un cambio de guardia que ben acompañado por 2 membros do exercito co seu calaxnicov(non sei come se escribe). Nese intre mandanos aos 5 equipos que nos apartemos para que pasen todos aqueles coches que non son do Mongol Rally e están detrás de nos. Nese intre chegan momentos de tensiòn por mor do noso cabreo, pero realmente, a única solución que nos quedaba era esperar e aguantar, Pola mañá cedo, a iso das 8 da mañá, o sol petaba tan forte sobre os nosos coches que xa non eramos quen de seguir durmindo neles e polo tanto, nos diriximos a falar có policía que nos dixo que para nos a fronteira abriría as 9 (o resto de coches que viñan detrás de nos seguían a pasar). Ao chegar as 9 en punto, por fin o policía permite o paso fronteirizo dos nosos coches e comezamos os trámites fronteirizos. Neste caso, os trámites foron rápidos e seguros, sen sufrir nengún tipo de soborno e a iso das 12 do serán entramos de novo e Rusia.

O camiño por Rusia transcorreu con normalidade, cunha estrada moi boa na súa maioría, pero con zonas en obras que nos o ligaron a circular por riba dos prados colindantes a estrada. Por esta estrada chegamos a Barnaul, o noso punto para este día e puxémonos a buscar Hotel. Primeiramente, chegamos a un moi grande e decidimos quedarnos nel, ata que tras sufrir varios desprezos por parte das persoas de recepción,recollimos todo e nos puxemos a buscar outro.0 atopamos tras 10 minutos buscando, ao lado dunha praza enorme presidida por Lenin. Neste hotel o servizo foi mellor e xa nos quedamos definitivamente.

Ao chegar a habitación do hotel, Édgar duchouse e meteuse na cama (tras varios días de diarrea, non podía có corpo), mentres que Noé, xa foi mellorando no seu estado e baixou xunto a Fátima e Chus a mercar algo sano para cear (arroz branco principalmente). O arroz branco tras moito esplicarlles non foron quen de facerllo e fixeron un con algo así coma setas. Édgar o tomou, pero tras rematalo non se sentía demasiado bem e tras tantos días de diarrea, Fátima decideu ir a recepción para solicitar un médico que lle aplicase antibióticos. Ao chegar o médico coa sua bata verde xunto co seu axudante e ao non entenderse connosco, decideu que o mellor era trasladalo ao hospital xa que alí sería máis doado atendelo. Edgar subeu na ambulancia, e alucinou có tipo de ambulancia no que o trasladaron. Era unha furgoneta moi antiga (polo menos 30 anos) e que por camilla tiña unha lona toda desfarrapada. O asento nos ía Èdgar estaba todo estropeado e as condicións hixiénicas parecían minimas. Ao chegar ao servizo de urxencias, por un camiño cheo de baches, entramos alí e nos topamos cun hospital de hai 30 anos en Galicia. Tiña unha camilla de coiro coa marca de todos os que se levan deitado nela. O termómetro era un de mercurio de toda a vida pero que non estaba en ningun aparello para desinfectar. Realmente o hospital daba medo, pero o personal que nel traballaba, temos que recoñecer que foi unha delicía e fixeron tódolos esforzos do mundo para atendernos ben. Finalmente e tras facer unhas fotos con ellas, diriximonos a unha farmacia para mercar o que nos recetou (cunha receta que non era máis que unha cuartilla de folio co selo da medica por un dos lados). Na farmacia mercamos os antibióticos e a dependenta nos daba a escoller as caixas que queriamos por si necesitabamos mais dunha, ao final gastamos 510 rublos, algo asi coma 13 euros e a recuperación comezouse a notar dende a primeira toma. O que si que nos sorprendeu é que non nos cobraron nada polos gastos medicos e salvo os medicamentos, foi todo gratis.

Bueno iso foi todo no día 26 e no día 27, por fin chegaremos a fronteira con Mongolia. A Mongolia chegamos todos!!!!!

Os 4 tolos de Scratch Galicia.

Dia 25:fin de Kazajstan

2009-08-10T08:31:00.000+02:00

Ola a todos!este dia foi un dia moi longo;con 4h de descanso no coche decatamonos de que novamente mudaramos de paisaxe(ata o de agora levantabamos sempre cos cristais empapados de bao,pero hoxe por vez primeira estaba todo seco).A estrada esta no medio dunha chaira moi ampla,rodeada por unha nieblina que non nos deixa ver mais ala. Polos postos que venden peixe,supoñemos que as marismas que nos rodean seran ricas no mesmo.Tras 100 kms topamonos cunha gasoliñeira e paramos a encher(non queremos quedarnos sin gasoliña mais) e ali pasounos algo feocho,nesta gasoliñeira habia un home duns 50 anos que supoñemos seria o dono pois era o que cobrara,e os que botaban a gasoliña eran nenos que a cada intre e instados polo dono pediannos cartos insistentemente,realmente estas cousas fante quedar moi pensativo pois os 4 nenos ningun deles tiña mais de 12 anos e daban moita pena,e moi triste ver isto,pois realmente non soupemos se asi se gañaban o seu soldo ou pola contra era un modo de obter mais cartos o dono.
Tras isto continuamos en ruta,alimentandonos unicamente de suero para mellorar a situacion estomacal e aparentemente si que se mellora.Ademais nesta zona, 160 kms de case recta sen pobos,nin vendedores,nin pastores,nin nada a calor notase moito mais, é moi seca e a suor xa non se nota, simplemente sequedade de gorxa e nada mais.A nada segue a ser a nosa compaña,alo por onde miramos é o unico que vemos.Co avance do dia, e a so 80 kms de Semei,vemos un rio de pouco mais dunha cuarta de profundidade,onde a xente que vai pola estrada para a refrescarse e incluso bañarse con xabon,tamen estan a refrescarse aqui cabalos (ainda que a pinta non e moi boa,a parte masculina do equipo metese na auga e ainda que non lles fixo moita gracia o estado do mesmo decidiron meterse pola necesidade de refrescarse e aseo ).Continuamos camiño rumbo a fronteira parando antes en Semey,unha cidade para mercar auga. A estrada ata Semei foi algo lamentable xa que estaba intransitable totalmente con socabons que eran continuos asi como pedras,area e terra e os coches circulaban na tua direccion pola dereita esquerda polo arcen e por onde fora,non chegaban os ollos para controlar por onde ian pasar!!Na chegada a fronteira xuntamonos 10 equipos e con toda a calma do mundo e armados de paciencia agardamos.
Esperamos actualizar pola noite e contarvos todo con mais detalle,como sempre mil grazas por estar eiqui e polo apoio que nos mandades, hoxe si podemos dicir que Mongolia esta mais cerca e que ala imos todos!
Saudos,os 4 tolos de Scratch Galicia

2009-08-09T13:38:00.002+02:00

Bueno chicos lo prometido es deuda, ahi os va la noticia del diario de ferrol.

Besos

Calde.

Dia 24: Kazahstan (cumpreanos de Édgar)

2009-08-08T21:32:00.000+02:00

Ola amigos, son casi as 2 da maña e seguimos en ruta camiño da fronteira rusa a que esperamos chegar durante o proximo dia(Fatima e Chus estan a pilotar as "machinas" Fiat sen nengun atranco polas dificiles pero asequibles estradas kazajas). No noso primeiro plantexamento dende casa era de non conducir polas noites, pero unha vez eiqui, vimos que é a unica opcion para estar en Mongolia nas datas precisas. Neste dia coma moitos de vos sabedes, foi o 29 cumpreanos de Edgar e na parada que fixemos nun centro comercial polo camiño(o primeiro grande que atopamos), mercamos uns pasteis e unha vela para celebralo (moitas grazas a todos os que o felicitaron).

Durante o camiño novamente vimos situacións de desigualdade enorme, atopándonos cun lago artificial a 60 km de Almati, no que existían unha morea de casinos e algunha praia privada na que so podían entrar as persoas socias con un estupendo resort no que facian ski acuàtico, moto nautica e demais, mentres que no lado oposto da estrada atopábanse nenos traballando de pastores co gando.

Hoxe é un dia de moito coche e sufrimento por mor da diarrea que aínda nos persegue, pero unha vez que cheguemos aos 500 km, pararemos para durmir no coche e continuar a viaxe. As vistas dende o coche son realmente fermosas surcando montañas, pero o asfalto non nos permite medias superiores aos 50 km/h. Maña vos seguiremos contando por onde iremos, hoxe a intención é de chegar a Ayacoz.

Por último, agradecer o Rali Virtual de Scratch Fene que se esta a cekebrar nestes intres e que sufran un pouquiño connosco.

Saúdos dos 4 tolos de Scratch Galicia.

Imaxes

2009-08-08T09:17:00.002+02:00

Imaxes

2009-08-08T09:04:00.003+02:00

Imaxes

2009-08-08T08:25:00.002+02:00

Fin de Uzbequistán, retorno a Kazajstán.

2009-08-07T15:51:00.003+02:00

Ola a todos novamente! sentimos non actualizar estes dias pero eiquí as comunicacións son moi precarias, en Uzbequistan non habia nada de nada e eiquí en Kazajstan so nas cidades (hoxe en Almaty-antiga capital do estado); asi que tentaremos resumirvos estes dias. Primeiro de nada e novamente queremos agradecervos o apoio que nos enviades dia a dia cos vosos comentarios e que cada dia escriba mais xente enchenos de ledicia, grazas a todos!!!!

Dia 20: este dia estivemos na capital uzbeca nun día de reflexión. Estabamos bastante afectados polo que vimos e polo que sufrimos nas nosas carnes. Na cidade de Samarcanda, atopámonos con nenos de máis ou menos 10 anos, traballando de albaneis nunhas condicións lamentables (chanclas, cama ao lado do posto de traballo deitados na rúa, andamios de madeira totalmente inseguros,...). No noso aspecto persoal, estabamos de diarrea todos agás Chus, tras probar comida local e ademáis, estamos ainda actualmente e cada dia mais acribillados por mosquitos e demáis bichos (hai insectos tipo saltamontes de 10 cm de lonxitude e arañas bastante grandes). O único que nos queda positivo é o nivel dos Fiat Seicento que non nos dan ningún tipo de problema e nos axudan a que todo vaia mellor (se ademáis os coches fallaran xa sería o último, pero realmente se comportan moito mellor que o resto de equipos que con coches teóricamente superiores, Suzukis todoterreo, Renaults Megane, Chevrolet todoterreo,..., que ademáis son moito máis potentes, e xa tiveron que ir varias veces a xunto de mecánicos locais). O único problema có que nos estamos atopando é o mal estado das estradas que provocan danos nas llantas, levando agora mesmo unha totalmente dobrada.

Paramos nun mercado local inmenso onde vendian froitos e legumes caseiras, doces (que Noe encheuse a comer deles), bebidas caseiras con moras, e ate pasteis nupciais con noivos e todo. Era unha delicia velo, respirabase naturalidade ali.

Logo de ali marchamos rumbo a Thaskent sen comer nada en todo o dia, so a base de auga polo ben da nosa tripa! e rematamos o dia co obxectivo cumplido: 2 da maña e Tashkent conquistado!!

Dia 21: Novo dia, coa fronteira Kazaja a 10 kms, decidimos cruzala cedo, non sin antes deternos a mercar auga (nunca pensamos que fora un ben tan preciado), tras poñernos en ruta; primeira decepcion do dia: a fronteira esta pechada por obras e temos que retroceder mais de 70 km ata atopar o anterior paso fronteirizo. Como non habia outra opcion, desfixemos o camiño do dia anterior e as 14:45 h chegamos a fronteira onde xa habia 14 equipos do mongol agardando. A calor apretaba cada vez mais, por sorte habia un tubo polo que saia auga (os locais bebian de ali, ainda que todos os europeos o que fixemos foi mollar os pes na charquiña que facia o caer no chan). Tras intercambiar experiencias cos outros equipos, o dia foi avanzando e cruzamolas duas fronteiras o equipo completo, sendo a parte sur o ultimo en cruzar antes de que pecharan ( houbo equipos que durmiron na fronteira, na terra de ninguen e xa no ultimo tramo antes de rematar). Nos, por sorte, cruzamos todos e para celebralo, fixemos unha pasta no camping gas (que falta nos facia xa que levabamos dous dias case sen comer). Nestes casos ata valoramos e moito unha comida quente tan simple neste caso coma unha pasta. As noites son preciosas, da gusto cear e quedarte a mirar para o ceo, contemplando estrelas fugaces e a nada que te rodea, e logo meterse na tenda e non escoitar nada mais que o propio silencio, e algo que na casa non fas pero que eiqui si.

Dia 22: Nos dias de fronteira, realmente non se avanza moito xa que perdes como pouco 6 horas e retrasase todo. O dia comezou como todos, un sol impresionante pegando na tenda de campaña a modo despertador que faite erguer deseguida ou perecer ali mesmo achicharrado. Trala gran cea, decidimos comezar o dia cun almorzo en condicions: leite en polvo e cacao (case como na casa), da gusto facelo, ainda que moitas veces non temos nin tempo e tamen almorzamos xa en ruta (a comida, merenda_cea, e conducindo). Tras isto marchamos e a 100 km atopamos novos postos a pe de estrada, esta vez, xente vendendo mel (todolos productos teñen moi boa pinta). Tras cruzar a fronteira uniusenos de novo o equipo asturiano e compartiu con nos todo o dia. Andivemos moitos kms de mais, xa que o camiño mellor para chegar a Almaty (antiga capital) e cruzando por Kirsgystan, mais como non temos visado temos que bordealo. As estradas son moi pecaminosas, e novamente rompe a cincha do teito que suxeita as rodas debido as vibracions. As estradas varian con desniveis de 12% continuos, e novamente a paisaxe cambia, nesta ocasion rodeannos montañas nevadas de 4000 m de altitude cando nos estamos encharcados pola suor. 20:15 h coma a posta de sol e realmente preciosa, paramos a facer unhas fotos, neste intre, achegase un pai a lomos do seu cabalo co seu fillo de 2 anos no colo, detense a falar con nos e tras regalarlle uns detalles o neno, o pai indicanos que subamos a pasear no seu cabalo, tras isto chegaron mais membros da sua familia e pasounos algo maravilloso que nunca esqueceremos: sen coñecernos de nada e tras falar case nada con nos, invitaronnos a sua casa, nos sorprendidos co detalle quedamonos paralizados, pero o home insistiu subiuse no coche con nos e que tiñamos que ir a sua casa. Fixemolo, o chegar ali presentounos a sua familia (4 irmans, muller, dous fillos e cuñada) mostrounos que tiña gando (vacas, cabalos, ovellas e camellos) e que coma ofrenda aos convidados, é dicir, nos, matarían un cordeiro para cear. Nun principio creíamos que o cordeiro o tíñamos que matar nos xa que un dos asturianos lera que esa era a tradición, pero finalmente fixerono eles (menos mal, xa que se o tiveramos que facer non nos gustaría moito e a eles se non o fixeramos non lles parecería ben): Matárono canda nos e sorprendeunos o pouco sufrimento que demostrou o animaliño, quedou tranquilo esperando o seu fin sen nengún tipo de oposición (nos esperábamos algo máis parecido as matanzas en Galicia, pero foi moito máis tranquilo). Ünha vez morto e colgado o animaliño, Édgar axudou a quitarlle a la e sorprendeuse da gran temperatura que aínda tiña o animal. O noso anfitrión, despedazou o cordeiro en 20 minutos e a súa dona e cuñada ían preparando todo para cociñalo. Despois disto, leváronnos para a casa, alí, tivemos que lavar as mans cunha auga que eles nos botaron cun caciño e posteriormente tiña unha entradiña na que nos descalzamos para acceder a vivenda (a casa non tiña portas e todo se pechaba do exterior por simples cortinas). Unha vez dentro da casa, amosounos o pouco que nela había, a sua habitación, coas cunas para os nenos, a sala de estar que era onde preparaban a comida e o salón comedor que foi onde xa estaba preparada a mesa con aperitivos para o tempo de espera mentres se cociñaba o cordeiro (todo estaba cheo de alfombras e sen sillas, a comida fíxeso no chan). Entre os aperitivos, o primeiro que nos ofreceron foi leite de egua que realmente nos pareceu tremendamente agria e forte e todos probamos para non molestalos (eles a ofrecen coma un ben moi preciado xa que Gengis Khan a tomaba para estar moi forte e eles tiñan raices dél-puxéronnos na tele un documental da historia do seu país no que aparecia Gengis Khan). Trala leite, chegou o té (chai para eles) e iso si que nos fascinou, tiña un sabor explendido e moi apetitoso. Ao mesmo tempo, riba da mesa tiñan cantidade de doces para ir picando (ao contrario que nos, primeiro toman o que nos tomariamos coma postre e despois o que nos entendemos por comida). O mesmo ocorre có alcohol, todos tivemos que probalo (vodka) e os compañeiros asturianos, coma mostra de agradecemento regalaronlle unha botella que tiñan de whiski e inmediatamente houbo que comezar a tomar chupitos con eles e tras cada un tiñan un preparado de tomate e pepino para evitar o calentón. Despois de todo este tempo no que o home demostraba a súa cultura, sendo capaz de manter conversas connosco a pesares das diferencias lingüísticas e aprendendo os nosos nomes en menos de nada, chegou a hora do cordeiro, estaba presentado con cebola únicamente e o seu sabor era explendido. As súa dona mentres tanto, nos enchía os pratos e non comezou a comer ate que todos rematamos, pero realmente, non era que fosen dunha extrema crenza relixiosa e as mulleres convivían connosco tódolos momentos (máis ben parece que o fixeron por educación ante nós). Unha vez rematada a cea, comezou ao igual que en toda boa cea galega, o tempo da música e as cancións, nos cantámoslles o Asturias patría querida cos asturianos e A Rianxeira, o Himno Galego e Sementar Sementarei, mentres eles cantaban as súas cancións tradicionais (era o que o home chamaba un intercambio cultural Galicia e Asturias-Kazajstán). Por último, as mulleres recolleron e apartaron a mesa e comezou o momento "discoteca", no salón comedor poñían música a traverso da tele e todos a bailar ate que deron as 2 da mañá e dixemoslle que estabamos cansos e que necesitábamos ir a durmir. Nese intre chegou a última sorpresa da noite, nos pretendíamos acampar nun terreo do lado da súa casa e él nos dixo que non, que estabamos nunha casa kazaja e tiñamos que durmir dentro da casa, polo que nos preparou cunha especie de colchas, un chan almohadillado e alí onde cearamos, pois nos botamos todos a durmir no que foi unha noite inolvidable para as nosas vidas. É incrible o que pode cambiar a vida nun intre e que unha simple foto que íamos realizar coa fermosa posta de sol, poidese rematar con esa explendida hospitalidade.

Día 23: Almati. Hoxe o día comezou coa despedida do noso anfitrión e de tódala súa familia, foi un momento moi intenso e de gran agradecemento pola nosa parte no que incluso nos permitiu asearnos cunha bomba de pozo manual que alí tiñan (entre tódolos alí presentes decidimos darlle unha pequena cantidade económica para devolverlle dalgún xeito o animal que sacrificou para nos e lle entregamos 40 € cós que él quedou moi satisfeito). Unha vez en ruta e a pesares de que dentro do que cabe, as medidas hixiénicas non eran malas de todo, nos decatamos de que novamente voltamos a estar de diarrea. Fixemos unha viaxe moi tranquila ate Almati e eiquí entre o bullicio da gran cidade perdimos o contacto cós asturianos que ían máis rápido que nos. Agora mesmo estamos a piques de deitarnos para mañá voltar con toda a forza a adentrarnos en Kazajstán camiño da fronteira rusa.

Esperamos que vos gusten as nosas vivenzas. A partires de agora e ate a entrada en Mongolia, tentaremos actualizar a diario. Esperemos que sexa posible.

Saúdos, os catro tolos de Scratch Galicia.

Máis fotos: www.flickr.com/degaliciaamongolia

Articulo de prensa y evento de escudería

2009-08-06T10:40:00.002+02:00

Hola a todos y sobre todo a esos viajeros que tenemos camino a Mongolia.
Esta entrada es para mostraros la ultima noticia aparecida en el dia de hoy en el Diario de Ferrol contando las aventuras y desventuras de nuestros compañeros camino a Mongolia.
Y Tambien (y sobre todo para que lo lean ellos) en la misma noticia aparece lo que este fin de semana vamos a realizar todos los socios en apoyo a ellos.
Vamos a hacer una prueba de resistencia de 24H en el simulador de la escudería en el que los tendremos muy presentes (con churrasco y to jejeje) para asi darles "animos" para seguir.

Este es el enlace a la noticia: http://www.diariodeferrol.com/hoy/ferrol/ferrol21.html

Nada mas, solo desearles muuuuchisima suerte en lo que les queda de viaje y esperamos volver a tener noticias suyas pronto.

Saludos a todos

Dia 18 e 19: Uzbequistan

2009-08-03T20:08:00.003+02:00

Ola a todos, nestes intres atopamonos en Samarcanda, xa pasamos por Buhara e Khiva e mirando o plano, xa estamos a 100 km da China, incrible, non?

Nestes 2 dias a calor apreta de mala maneira e nos estamos atopando con 40 graos continuamente. Fumos a visitar varias cidades uzbecas e nos estamos atopando cunha sociedade moi amable e agradecida. A pesares da sua pobreza, mezclanse connosco e incluso acabamos de estar nun convite dunha boda bailando coa noiva e con todala sua familia. Durante estes acontecementos, temos varios momentos para sulinar coma foi a felicidade dos nenos cando lles entregamos uns boligrafos e que sairon correndo con eles a mostrarllos a sua familia coa cara de felicidade mais grande que nos recordamos. Ademais disto, no alto dun minarete en Khiva, conecimos unha parella que se estaba a preparar para a sua boda e coincidencias da vida, cando saimos da cidade e preguntamos a direccion no que tinamos que ir, apareceronse eles e finalmente tras pedirnolo, montaron con nos nos coches e os levamos ate a sua casa (estes seicentos van sobrados e incluso, sendo biprazas, pois subimos a xente e fumos 3-para os rapaces de eiqui iso e o mais normal). Demoslles comida e comeron coma se nunca o fixeran e finalmente Noe regaloulle unha navalla multiusos xa que o rapaz o mirou coma o mellor invento da historia e o levou contentisimo. Mercamos un melon tras deixalos rapaces e cando estabamos comendoo achegaronse unhas senoras as que lles ofrecimos melon e comeron con nos gustosas (vinan de traballar na sua colleita polo que nos comentaban, pero elas poucas veces podian comelos).

No transcurso deste traslado por Uzbequistan, nos atopamos co noso primeiro gran problema de abastecemento de gasolina. Ao sair de Khiva, non lle fixemos caso a Fatima de repostar, pensando que haberia sen problemas abastecemento polo camino. Resulta que non era asi e que entre as cidades que atravesamos (de Khiva a Bukhara) so existia un deserto e algun pequeno pobo sen gasolineira. Cando xa estabamos a piques de quedar en reserva, comezamos a preocuparnos e ao preguntar nun pequeno pobo, achegouse un home con pinta de macarra do lugar a dicirnos que el tina gasolina para vendernos. Nun primeiro momento pasamos del, pero tras preguntar a unhas persoas que estaban paradas na estrada (hai que darse de conta de que era de noite) e grazas a que a filla falaba un correcto ingles, nos foi traducindo, resulta que aquel home era como a gasolineira de emerxencia do pobo e que habia que pagarlle a el ainda que vendese a gasolina moito mais cara. Voltamos onda el e nos levou ate a sua casa (nos estabamos algo preocupados polo lugar no que nos metia e no que comezaron a aparecer moitos homes, pero finalmente vimos que tinan a mesa montada nun lateral da casa para a cea) e ali tina unha cantidade de garrafas enorme que tras meter nunha garrafa de auga que nos tinamos vacia, e coa axuda dun embudo, poidemos solventar a papeleta e desfrutar do noso camino co ouro negro.

Despois dos 285 km ate Bukhara por unha estrada comida polo deserto e con so un carril para ambolos dous sentidos, nos deitamos a durmir as 2 da mana no medio da cidade nunha zoa universitaria (terrible esa universidade polo seu estado lamentable sen cristais.

Trala noite na que case non fumos quen de durmir (mais de 30 graos as 5:30 da mana), aproveitamos a mana para visitar a cidade vella patrimonio da humanidade e a iso das 12 trasladamonos cara Samarcanda (260 km a 40 graos). Por certo, antes de sair, fumos ao banco a cambiar cartos e incluso eiqui e necesario negociar o tipo de cambio, sempre queren pagar de menos do que tenen estipulado. Cada 30 km temos controis policiais con barreira e bandas rugosas , pero nos cales os guardias so nos preguntan o noso estado e nos deixan continuar. Este camino hacia Samarcanda 'e un oasis con zoas verdes eo caron da estrada e grandes montanas de area ao final desta zoa de regadio. Samarcanda e unha cidade moi fermosa e na que nos atopamos con moitos equipos do Mongol Rally que coma nos, estan eiqui para facer entrega de material de primeira necesidade. No noso caso, a organizacion considerou mais axeitado que o noso material de gafas grauadas de Alain Afflelou, sexa entregado en Mongolia xa que e onde tenen mais necesidade polo alto numero de orfanatos. E ese e o nos obxetivo, A Mongolia Imos Todos!!!!!!!!

P.D1: Falando con outros equipos nos estamos a decatar de que somos dos poucos que nos desprazamos sen GPS (todos levano camuflado en Kazajhstan), e iso ainda nos fai considerar a nosa fazana coma algo moito mais importante, xa que o noso desprazamento e grazas a integracion coa poboacion local. Saudos.

P.D2: Agradecer dende eiqui a Antia da Voz polo artigo que publicou e a Orriols pola reportaxe escrita que realizou.

Grazas a todos por estar ahi e esperamos ao voltar a Kazajhstan pasado mana o poder actualizar novamente a diario. Anima moito ver as mensaxes que nos publicades no blog xa que e o unico xeito de ter contacto con vos e saber que cada dia somos mais.

IMAXES \ IMAGENES

2009-08-02T09:25:00.002+02:00

TENDES MAIS FOTOS EN: www.flickr.com/degaliciaamongolia

Dia 15 a 17:saida Kazajstan e Uzbekistan

2009-08-02T08:10:00.002+02:00

Ola a todos!primeiro de todo desculparnos por non actualizar, posto que nos ultimos km de Kazajstan e ata agora en Uzbekistan non temos cobertura, casi nin de mobil. De todos modos queremos agradecervos o seguimento, bueno comezamos:

- o dia anterior rematou nunha explanada de terra durmindo pouco (acostamonos pasadas as duas da mana, o horario de conduccion ampliase o avanzar cara o este) agardando a que caia o gran diluvio.

- Dia 15: tras xa non aguantar mais dentro do coche debido a calor incesante sumada a chuvia atroz, as 8:15 sacamos rapido os coches do fangal no que estamos metidos e metemonos en ruta. As 11:30 chegamos a Algivai, unha cidade con un cheiro moi penetrante a petroleo, disponemonos a cambiar cartos nun banco pois as tarxetas eiqui non son moi usadas. Tras mercar auga seguimos camino, a chuvia segue connosco pero as gotas secan nada mais caer sobre os coches, son 32 os grados que soportamos pero sofoca moitisimo e costa respirar. Seguimos camino con este olor a petroleo e na estrada os unicos companeiros son a multitude de tumbas de xente que perdeu a vida nas estradas, o trafico ferroviario e impresionante, o numero de vagons e esaxerado porque os camions eiqui son case inexistentes. As ladeiras da estrada estan cheas de salinas inmensas onde so vemos as pegadas dos dromedarios ata onde nos chega a vista. A partir de eiqui a estrada remata e a terra e a unica presente, parece unha preparacion para Mongolia, as cinchas do teito partiron e amarramos con pulpos. Paramos a fotografiar uns animais e achegase un rapaz que estaba con eles, tras falar con el achegamonos a sua aldea onde os nenos acheganse e son moi afectivo, facemos unha nova entrega de material nun lugar moi afastado de todolos lados, cada vez notase mais a precariedade en todo, mais a xente e moi agradable. Os raios acheganse cada vez mais a nos e a chuvia esta mais presente. Tras atopar unha gasolinera, enchemos o deposito, e acheganse moitos nenos e unha nai aos que lles entregamos material escolar e gafas de sol para os rapaces. Neste lugar atopamos con outro equipo do Mongol Rally que saira dende Barcelona e que dende ese intre seguimos xuntos cara a fronteira de Uzbequistan. O camino ate esta fronteira e moi malo e incluso este equipo catalan leva rodas de competicion de terra para poder pasar sen problemas. Tras 2 horas para percorrer 80 km, chegamos a unha fronteira desoladora. O camino normal para a entrada nesta, esta tapiado por monticulos de terra e cando nos aventuramos cara o que creemos pode ser o camino da fronteira, aparecen dous homes que nos informan de que a fronteira esta pechada ate as 9 da mana do dia seguinte e polo tanto, decidimos montar un campamento nun camino a 1 km do lugar. Cando acampamos eiqui, creimos que existia un monte ou algo asi ao lonxe, xa que era tan de noite que non o veiamos (seguimos tendo conciencia galega, porque en realidade o que habia ao d'ia seguinte non era mais que un deserto).

- Dia 16: As 9 da mana nos espertamos e almorzamos todos xuntos, estamos os 3 estadounidenses, os catalans e mais nos. Como o dia anterior o camino estaba moi estropeado, decidimos facer unha revision mecanioca dos coches\, revisando toda a tornilleria e atopandonos con que nun dos coches hai un soporte solto. Por sorte poidemos apretalo e continuar hacia a fronteira sen problemas. Na fronteira con Uzbequistan levamos unha grata sorpresa. Pese as informacions de que este esta entre un dos 10 paises mais inseguros do mundo, e a primeira experiencia que temos de non extorsion por ningures e incluso os militares da fronteira uzbeca nos convidan a comer con eles e nos ofrecen do pouco que tenen (melon, pan de pita e salchicha-todo moi rico). Tras 6 horas de tramites e xantar cos militares, entramos en Uzbequistan. Neste intre decidimos que os equipos mellor armados mecanicamente (catalans e estadounidenses) avancen mais rapidamente que nos e non tenan que penalizar a seu ritmo pola nosa culpa (os estadounidenses van nun todoterreo e os catalans levan as rodas de terra). Despois de aqui, nos diriximos hacia Moynaq, no antigo Mar de Aral (hoxe en dia esta seco) para visitar unha das historias mais incribles da historia recente mundial, un lugar onde antes habia barcos de pesca, agora hai un deserto cos barcos varados, pero isto non o veremos ate o dia seguinte. Chegamos a Moynaq a iso das 12 da noite e acampamos nun lugar que antes fora mara a 3 km do cemiterio de barcos. Previo a isto e debido a falta de moeda local, temos que empregar a gasolina das garrafas para poder continuar xa que en Qulsary onde queriamos repostar non nolo permiten e ademais a gasolina so e de 80 octanos. Nesta gasolineira atopamos unha familia cunhas nenas as cales aproveitamos para facerlles entrega duns xoguetes e observar como as mulleres deste pais l;evan todolos dentes de ouro (algo eiqui moi comun pero que a nos faisenos moi duro a vista- a hixiene bucal eiqui non existe).

- Dia 17: A primeira hora facemos o primeiro almorzo propiamente de camping coa leite en po (moi rica por certo-debe de ser a falta dela). Nos diriximos a ver os barcos e non os atopamos ate despois de 30 km, xa que nos indicaron mal e a pesares de durmir a 3 km deles, nos mandaron moito mais lonxe, Neste percorrido, tamen nos atopamos con nenos cunha situacion de vida lamentable e decidimos parar a facerlles entrega de material escolar e gafas de sol para o terrible sol que estamos a sufrir (estamos a primeira hora a 40 grados). Despois deiqui, fumos hacia o deserto de barcos e ali nos atopamos con outro equipo catalan. Sacamos unhas fotos, limos a terrible historia do mar de Aral e nos fumos hacia a cidade de Nukus. Polo camino, nova sorpresa, unha seris de tornado moi virulentos aparecense a un loda e outro da estrada pola que imos. Por sorte, non nos afectaron e non tivemos ningun tipo de problema, pero e abrainte ver como cun dia clarino, se formaron estes fenomenos tan destructrivos. Seguimos camino e na ruta paramos a xantar, pero eran as 5 da tarde e non atopamos un lugar onde facelo, iso si, mercamos un refresco que nos alegoru a tarde xa que nese intre a temperatura chegaba aos 45 graos e era un momento de demasiada calor. No transcurso da viaxe hacia Nukus, mercamos unha sandia, a cal, a pesares de confiar no seu vendedor, non era nada boa e tina moita zona estropeada (menos mal que non a comimos xa que despois nos informaron de que iso era causa de vomitos e diarreas). Tamen, vivimos un dos momentos mais bonitos ate este intre, nun lugar da estrada polo que pasaba un riachuelo, non moi limpo, habia unha poza na que se estaban a banar moitos nenos ao mesmo tempo que limpaban coches e alfombras. Foi unha vision tan peculiar que de3cidimos parar, co revuelo que iso supon nas paersoas dese lugar que non estan acostumadas a ter visitas de estranxeiros. Poidemos aproveitar para convivir un pouco con eles, sacando fotos nos seus burros que empregan para o transporte ou coas lavandeiras que limpaban as alfombras, pero o mais gratificante para nos foi a entrega de material escolar que os nenos recoll\eron cunha enorme satisfaccion e felicidade, firmandonos co seu nome (empregando este material) nun papel. Forn momentos de moita satifaccion persoal e nos que nos decatamos da boa mision que estamos a realizar. Despois de chegar a Nukus e falar cun empregado dunha gasolinera, nos diriximos hacia Khiba, patrimonio da humanidade e un dos lugares polos que todolos equipos pasamos. Neste traslado nos confundimos sobre 27 km e tivemos que dar volta. No camino, tivemos que cruzar unha ponte frotante que nos impresionou polo seu deterioro e o medo que daba e no que se nota a gran pobreza existente no pais. Finalmente, decidimos facer noite en Urgench, outra cidade ante de Khiba, pero e que o cansazo non nos permitiu continuar.

Uzbequistan, un dos paises que mais reparos nos daba, e nos esta a sorprender coa amabilidade das suas xentes e o seu bo comportamento hacia nos. De todolos paises polos que atravesamos nos quedamos polo momento con este, no que as persoas son moito mais pobres, pero que a solidariedade entre elas e moito maior.

Por ultimo, pedirvos desculpas polo mal escrita que esta esta renovacion, pero estamos nunha especie de ciber local e nos teclados non existen nin tildes nin enhes.

Saudos a todos dos 4 tolos de Scratch Galicia.

Dia 14 entrada en Kazajstan

2009-07-29T21:10:00.000+02:00

Ola a todos!xa estamos en Kazajstan e levamos un dia do mais movido,e ainda nos queda que seguimos a conducir.O dia comezou cunha xornada de test sobre auga, pois choveu toda a noite e inundaronse as estradas con mais dunha cuarta de auga, e proba superada!xa podemos chegar a zona de rios e probar ali.Cando estabamos a uns 5 kms da fronteira, cruzamos sobre unha ponte flotante,foi algo impresionante pois parecia que non ia aguantar pero como era a unica maneira de chegar o outro lado,pagamos pouco mais dun euro por cada coche e cruzamos.O nivel da auga estaba no limite coa ponte,esta ademais estaba en obras e as chapas parecian que se ian afundir en calquera momento,mais non foi asi,chegamos o outro lado sen problema.Neste intre,uniusenos un equipo americano formado por 3 compoñentes nun todo terreo, que falando con eles, deronnos a alegria do dia,xa que nos sabiamos que tiñamos un bo negociador,pero confirmaronnos que temos o mellor(xa q polo seguro ruso dun mes e 2 coches nos pagamos 100 dolares,5 euros e 4 grinmas; eles pagaron o mesmo por un coche e 15 dias)jeje
O dia continuou chegando as 4 da tarde a fronteira rusa e cruzamola sen problemas nunha hora,logo diso pasas a terra neutral q no resto das fronteiras eran 200 m e aqui,para sair oficialmente de Rusia foron 8,3 km despois nunha ponte impresionante e supermoderna.Neste traxecto intermedio,topamonos con 2 cementerios musulmans e rabaños e rabaños de ovellas,ainda que tamen cabras e vacas.E nos adentramos definitivamente na fronteira kazahja. Mentres agardabanos o noso turno,vimos un pobo pegado a fronteira con duas nenas xogando fora,elas o vernos sorriron, e encheuselles a cara de felicidade cando sacamos uns xoguetes que levabamos,uns yoyos cos que estiveron ben entretidas mentres agardabamos ali.Ata o policia que estaba na primeira fase da fronteira saiu xogar co yoyo.As nenas estiveron ali ate que marchamos e nos despediron con gratitude,aqui e cando te das de conta que cun pequenisimo detalle como e un yoyo fas sorrir a un neno.
Na fronteira kazahja coma no resto falamos en galego e castelan,que sorte non falar ingles jeje e xa se desesperan,desta vez,queriannos cobrar por cubrir o papel de declarar,outro por facer as fotocopias, e os outros dous non o entendimos realmente,mais unha vez mais,marchamos cos papeis na man sen pagar nada o equipo norte e 1 euro o equipo sur.E entramos definitivamente no pais,o cambio foi brutal,o silencio invadiunos totalmente, a estrada segue a existir pero moi precaria,as casas son de adobe e palla,realmente a situacion e moi precaria,como unha fronteira pode cambiar tanto o estilo de vida.
Aqui, a maiores do gando citado con anterioridade vimos camellos domesticos que se recollian o caer a noite, a fauna si que e variada!a todo isto,o equipo sur explotou unha roda,que a verdade que aguantan pois xa levamos 7700 kms e en todo isto ningun problema mecanico,cousa rara pois os americanos mismos romperon a distribucion e estiveron dous dias tirados e van nun todoterreo. Tamen paramos a axudar a unha familia kazaja que pinchou nun Mazda e sorpresa que levamos foi que non tiñan roda de reposto, levaban unha llanta de plastico, polo que lles axudamos a montar a roda pinchada (o seu gato rompera) e seguimos viaxe.
E bueno creo q por hoxe xa vai,(continuo tras parar a comprobar a 2 roda que sufre desperfecto no equipo sur)
Bueno e a unha da maña aqui, asi que paramos a durmir no coche por non variar jeje esta a punto de caer unha boa...
Maña contamos
Mil grazas por estar aqui
Bicos
Fatima

2009-07-29T10:52:00.002+02:00

CHUS
Hola a tod@s:
El tiempo es muy malo, pero tiene su parte positiva, ya que no nos moriremos de calor, pero si que tendremos de nuevo goteras en el coche.
Hemos aprovechado como agua de mayo la estancia en el hotel, y yo me encuentro con muchísima energía y ánimo para seguir, estoy como nueva¡¡¡

Somos conscientes de que ahora empieza la aventura de verdad y trataremos de informaros en cuanto podamos, a ver si no tenemos problemas para actualizar el blog¡¡¡.

MUCHAS GRACIAS A TOD@S Y COMO DECIMOS : A MONGOLIA VAMOS TOD@S¡¡¡, bueno, menos Noé, que a él lo llevo yo,jejeje, ya que conduzco todo el rato, al pobre Noé no le dejo ni oler el volante (pues si que me gusta conducir¡¡¡), de hecho Noé ya me llama Ruperta porque soy su chófer personal y me puso un nombre merecedor del cargo que ostento:RUPERTA¡¡¡.

BUENO, ARRANCAMOS YA, UN BESAZO A TOD@S¡¡¡

Día 14: Kazajistán

2009-07-29T09:43:00.002+02:00

Ola a todos! Xa é pola mañá, aquí son as 11:45 horas e se nos acaba o tempo de cama e ducha (como vedes o estamos a aproveitar ao máximo (que gusto! Ademáis de lavarnos nos, lavamos tódala roupa na bañeira).

En 15 minutos sairemos rumbo Kazajistán e esperamos poder pasar a fronteira con menos atrancos. Aquí está a chover un montón, pero a temperatura é moi alta. Onte, camiño de Astracán, xa nos atopamos coas primeiras vistas casi desesrticas da estepa kazaja-rusa e a calor comeza a apretar (35º). Esta zona parece o lonxano oeste das pelis de vaqueiros, con pobos sen asfalto e os espazos centrais para os rebaños. Están tódolos pobos pechados de valados de madeira, moitos deles en moi mal estado e se produce unha mestizaxe brutal entre habitantes totalmente loiros e rubios e os que xa teñen rasgos asiáticos (vese que todos conviven en total armonía). Estamos animados, pero realmente tras durmir nunha cama nos demos de conta da falta de sono que temos (4 días seguidos nos seicentos e durmindo só 4 horas ao día para conducir 10 horas, mallan a un).

En Kazajistán esperamos seguir tendo a cobertura para ir actualizando diariamente. Se non é así o faremos cando cheguemos aos pobos e teñamos cibers (din que os hai), pero non imos adiantar acontecementos.

Día 12-13

2009-07-28T23:23:00.003+02:00

CHUS

Hola a tod@s¡¡¡
Ahora mismo nos encontramos en Astracán (si si, donde los abrigos, jejej), en un buen hotel, va a ser el último lujo del viaje y creo que nos lo merecemos tras dormir casi todos los días en el coche (sólo durmimos tres días en una cama de trece que llevamos).
Llegamos de noche a la ciudad y perdimos mucho tiempo buscando un hotel, y la verdad que nos marearon lo suyo, tras dos intentos fallidos encontramos uno bastante bien de precio y con parking privado (que es algo casi fundamental).

Por la mañana estuvimos en Volgogrado y de camino allí tuvimos que parar a reparar dos ruedas de nuestro coche que perdían aire, así que en un taller que se encontraba al lado de la carretera paramos y la verdad que la familia que nos atendió fue encantadora, eran armenios, y fueron muy hospitalarios, nos ofrecieron té, llamaron por teléfono a un familiar suyo que hablaba inglés para que viniese y así entendernos mejor, se sacaron fotos con nosotros, muy risueños y alegres con nosotros en todo momento, nos enseñaron fotos de Armenia y como colofón NOS LAS REGALARON¡¡¡ FUE GENIAL. UNA GENTE ESTUPENDA.

En Volgogrado paramos muy poco, la verdad es que es una ciudad muy normalita y estuvimos poco tiempo, pero eso sí, antes de salir tuvimos que volver a reparar otra rueda, esta vez del coche de Edgar y Fátima, pues tenía un clavo. En este taller nos atendió gente también de Armenia y la verda que también muy majos, de hecho aproveché para enseñarles las fotos que nos habían dado a la mañana en el otro taller.

Merece un capítulo especial la noche anterior, pues tras estar más de seis horas en la aduana para pasar la frontera hacia Rusia, la primera impresión de este nuevo pais fue un tanto desolador, parece un desierto de gente, cada 40 0 50 Km hay una gasolinera, una caravana con bebidas y algo de comida y por supuesto un motel, jejej, pero por lo demás son Km de carretera que se hacen eternos, sobre todo cuando has dormido dos o tres horas y llevas encima una media de ocho horas de conducción (a veces alguna más).

Lo dicho, así como entramos en Rusia, al poco rato pudimos contemplar una de las puestas de sol más bonitas que yo recuerde, pero a la hora la cosa se fue complicando por momentos y un temporal nos cogió de lleno, mejor dicho, nosostros íbamos en la dirección del temporal, por lo que condujimos en unas circunstancias un tanto malas debido a las fuertes lluvias, rayos (y centellas, jejej) y la mala calidad del asfalto, ya que debido al tránsito de camiones, éstos han dejado en la carretera el cauce de las ruedas y éste estaba lleno de agua, por lo que ayer practicamos Acuaplaning (otro deporte de moda aquí, jejej).

Finalmente durmimos de nuevo en el coche (que por cierto, yo lo llevo bastante bien) y tiramos como os explicaba al principio rumbo a Volgogrado

Ah¡¡¡, se me olvidaba, esta nota va especialmente dirigida a mi familia y mi churry: según Noé, durante un atasco que nos tuvo parados cerca de de 10 min, uno de los camioneros me dejó preñada con la mirada¡¡¡, así que igual vengo con un churumbel de vuelta a casa, JEJEJ (mamá, no te emociones que ya sabes que mi instinto maternal está apagado fuera de cobertura, jejej)

Bueno, para terminar, sólo adelantaros que mañana visitaremos la ciudad de Astracán y a la tarde intentaremos cruzar la frontera a Kazajistán, a ver cuanto tiempo nos tienen mareados allí, menos mal que tenemos en nuestro equipo a Edgar, alias EL NEGOCIADOR, que consigue desesperar tanto a los policías hablándoles en gallego que al final siempre nos salimos con la nuestra, jejej.

Un saludo a tod@s y muchísimas gracias por vuestros ánimos¡¡¡

Teneis algunas fotos más en esta dirección:

http://www.flickr.com/photos/degaliciaamongolia/

Reportaxe fotográfica (Policía)

2009-07-28T22:34:00.006+02:00

Reparando neumáticos en Rusia (Volgogrado)

Aseos en gasoliñeira rusa (wáter)

Durmindo en gasoliñeira de Karkiv antes de entrar en Rusia

Chatarras xunto a cochazo

Peixe VIVO en oferta en hipermercado de Kiev

Cachondas para Sergio (son maniquies gg)

Picadura ¿de qué?

Comodida máxima (xa van 8 días) Os seicentos son máis amplos e confortables do que parecen.

Lugar de durmida antes de Kiev

Poliño de super, comida!!!!!!

Reencontro

Alimentación sana e cundente

Tipos de gasoliñas

Seriedade gg

Monumentos curiosos

Fronteira Rusa

Édgar dentro coche policial

Coche policía ucraniano

Reportaxe fotográfica (Kiev)

2009-07-28T21:56:00.003+02:00

Entrega Documentación, por fin poderán entrar en Ucrania Chus e Noé. Rúa de Kiev. Luxo e máis luxo. Cochazo sempre.

Dia 12:Entrada en Rusia

2009-07-27T18:21:00.011+02:00

Hola a todos!el dia de hoy empezo a las 6 de la mañana:dormimos en una gasolinera dentro del coche,el de esta no nos queria dejar dormir alli pero le comentamos que estabamos muy cansados y que solo seria unas 4 horas.El gasolinero acepto y a las 6 ya nos aviso que era la hora.Aun muy cansados,recogimos nuestras cosas y emprendimos la marcha hacia la frontera con Rusia.A las 10 de la mañana paramos al encontrarnos con 2 equipos estadounidenses participantes tambien en el Mongol,tras un ratillo hablando con ellos continuamos nuestro camino.La lluvia no cesa y aunque tenemos bolsas de plastico en las ventanas para evitar que entre el agua por las cinchas,algo siempre se cuela.A las 12:30 sin darnos cuenta llegamos a la frontera, realmente es la mas cutre que nos encontramos hasta el momento,nos llamo la atencion que no hubiese coches,solo camiones haciendo cola pero tampoco gran cosa.Cuando empezamos con el 1 de los 4 pasos para salir de Ucrania ya empiezan los follones,pues tenemos que comprar un seguro para circular por Rusia con nuestroa vehiculos.El guardia, ya conocedor de todo lo que nos espera, nos manda apartar los coches de la barrera para dejar pasar al resto.El del seguro nos pide 200 dolares por el seguro de los coches para 15 dias y ...empiezan las negociaciones!Edgar marcha a su oficina y tras razonar con el consigue el seguro para los 2 coches para un mes por 100 dolares, 5 euros y 4 grinmas,la verdad que no esta nada mal.Tras este rato perdido, nos encaminamos felices para los siguientes pasos, pensando que los tres cuartos de hora de negociacion ya habian sido suficientes por hoy y que pronto podriamos retomar nuestro camino hacia Volgogrado.El resto de pasos para salir de Ucrania nos lleva el tiempo normal, mientras esperamos comprobamos como desmontan un todoterreno impresionante ucraniano para comprobar si lleva algo.Tras pasar a la frontera rusa comprobamos in situ los sobornos existentes ya de manera bien clara, los rusos que pagan no esperan cola y pasan delante de todos el resto si no paga espera colas.Cuando ya es nuestro turno pasamos los 2 primeros puestos sin problema y nos mandan abrir el maletero:llevamos todo tapado con un plastico azul de 5 metros,bien doblado y atado con pulpos, aun asi dejamos al aire una garrafa vacia de agua y una caja solo apoyada en el porton, para que cuando abren, estas dos cosas caen al suelo y se desesperan y te dicen que cierres jeje buena tactica, como vamos los 2 coches juntos normalmente se centran en uno y les comentamos quie vamos a Mongolia y el motivo y vamos safando. A lo que iba, nos manda cubrir unos papeles en donde se cubre lo que declaras, quien eres, el coche, el dinero,...pero como no entendemos nada le damos pena y nos lo cubre el, tras todo esto, el policia me manda para el coche y termina de cubrir los papeles con Edgar,record a las 15 horas rusas, una mas que en Ucrania listos, solo quedaba que Noe y Chus pasasen tambien.Nuestra felicidad duro poco, pues ellos no pasaron, les dieron problemas porque el dueño de su coche es Edgar y asi no podian pasar, tras escuchar esto, me mandan aparcar nuestro coche y Edgar vuelve a negociar, se pasa hablando con ellos un buen rato y terminan diciendole que necesita un papel en el que Edgar autorice a Noe a conducir su coche en Rusia, Edgar hace un papel en el que escribe todo esto diciendole que es un contrato privado entre los dos pero no vale, el policia le dice que tiene que estar firmado por un notario y que nos vayamos a Ucrania a solucionarlo.Edgar decide salir tras negarse rotundamente,tras analizar nuestros visados y papeles y comprobar que todo esta correcto, Edgar vuelve y sigue negociando.A todo esto,Noe y chua descansan en su coche y yo en el nuestro.Desde ahí no lo apreciais pero el coche huele tremendamente mal,a comida caliente por el sol, a dormir en el coche, a polvo y tierra que entra por la ventana...por si fuera poco estamos llenos de picaduras de mosquitos y Edgar tiene una pierna toda llena de granitos por picaduira de araña creemos.Las condiciones estan siendo muy duras,mucho mas de lo que contabamos y mas aun en estando aun en Rusia.Las condiciones higienicas son muy minimas y aun queda lo peor.En esta parte del traycto comprobamos las muy diferenciadas clases sociales,las de fiestas en limusinas contra vivir en barracones de hojalata oxidada.La gente nos mira extrañada en un principio, y en seguida se acercan y hablamos.A todo esto. Edgar sigue negociando y resumiendo mucho mucho a las 20 horas Edgar vuelve con el resto del equipo con los papeles en la mano y tras pagar 20 dolares y 158 grinmas.Si la cara es el espejo del alma como dicen, el cansancio de Edgar es muy notable, y la paciencia tambien jeje al final pasamos todos la frontera tras casi 8 horas y por casi 40 euros,no esta mal.
Ahora conmtinuiamos camino, ya de noche hacia Volgogrtado donde daremos por terminada la jornada de hoy.Las carreteras por el momento son muy buenas pero con mucho trafico, eso si notamos un cambio enorme en la gente, casas y coches, parece realmente qie lo pasan mal.
Mañana seguiremos informando, gracias por estar aqui siempre preocupados y mostrando viestros comentarios,suben mucho la moral cada vez que escribis uno!!
Para Agareso:diariamente estamos actualizando el blog,asi que estaba bien que cogierais lo mas salientable de cada dia
Gracias a todos
Besitos
Fatima

Día 11: Non Stop

2009-07-27T01:23:00.000+02:00

Ola a todos. Hoxe acabamos de rematar a xornada de conducción neste intre que son as 2:25 horas.

O día de onte, aínda nos deparou moitas mais aventuras despois de actualizar às 2 da maña. Noé e Chus, pasaron a conducir eles os 2 coches xa que aproveitaron para descansar mentres que nos volviamos de Kiev e asi poder durante a noite, recuperar tempo perdido. Ao final durmimos a 161 km de Kiev e despois de parar de conducir a iso das 6 da maña. Foi unha noite de tolos, entre policia, estradas en mal estado e falta de indicadores, pasounos de todo. Nun momento determinado, unha nova patrulla de policia, paranos e nos pide cartos nada mais abrimos a ventanilla, facendonos xestos como que deramos a volta ou senon que nos ian deter (polo menos era o que nos entendiamos). Chegounos a pedir dende dolares a euros pasando por YENS (isto si que è ser internacional). Novamente entre falarlle en galego e castelán (pintega, sempre lles falamos en galego, xa que no caso de que algun teña coñecementos de castelan, falandolles en galego tamen os fastidiariamos). Logo de que se foran, seguimos o noso traxecto e a estrada convertiuse nun auténtico campo minado que non sabemos coma resistiron os coches e os neumaticos. Foi un desastre de estrada que cruzamos os seus 10 km case nunha hora, pero o peor de todo foi que nun determinado momento a estrada estaba cortada e sen indicar ningunha direccion para seguir a esquerda ou a dereita. Como o unico vehiculo que ia por esa mesma ruta, era un camion que levabamos diante, e este foi hacia a dereita decidimos seguilo, pero cando a estrada mellorou o perdimos definitivamente. Logo disto nos metimos por poboacions moi pequena e eminentemente rurais nas que a partires das 5 da maña xa comezamos a ver persoas que levaban os seus rebaños. Foi moi dificil comunicarse con eles xa que algunha señora maior incluso se nos escapou berrando nie nie nie (non, non, non, en ucraniano) era algo surrealista, coma se foramos extraterrestes para esta muller. Finalmente e cando xa creiamos que perderamos toda a noite conducindo, chegamos por fin a estrada principal e nos atopamos con que so estabamos a 161 km de Kiev e polo tanto estivemos moi satisfeitos. Tras isto, nos apartamos ate a primeira area de servizo que atopamos e nos deitamos nos coches para durmir alomenos 4 horas.

Hoxe, comezamos a xornada as 10 horas e nos fumos ate Kiev onde paramos nun centro comercial para mercar algo de comer distinto do habitual. Finalmente comimos un polo sado e outras cousas variadas que nos souberon a gloria.no centro comercial vimos varias cousas que nos sorprenderon e que foron por un lado que tódolos productos individualmente (un paquete de galletas- podese levar 1, 10 ou 100 e non o paquete comercial(simbolo isto das penurias que moitas persoas estan a pasar e as facilidades que teñen que darlles). Por outro lado sorprendeunos ver que no super tiñan peixeiras nas que estaban peixes para vender dun xeito realmente fresco,gg). Logo do super dimos unha voltiña abordo polo centro de Kiev (unha maravilla de cidade no que vimos dende o coche) e finalmente emprendimos viaxe ate onde estamos Kharkiv, xa máis próximos a fronteira con Rusia que tentaremos pasar maña. Desta volta, non tivemos problemas coa e notamos un gran incremento no trafico de camions, xa que hacia Europa era case inexoistente e hacia Rusia e constante e elevado, con grandes areas de descanso.

Bueno saudos e imos durmir un pouco, novamente nos coches.

Dia 10: Reunificación

2009-07-26T00:14:00.000+02:00

Ola amigos Scratch Galicia Norte e Scratch Galiciqa Sur xa voltan a estar unidos de novo.

Hoxe foi un dia de moitas aventuras.Todo comezou as 8 da maña, cando dende a recepcion do Hotel que nos recomendou a embaixada nos chaman para dicirnos que en TNT xa non teñen a documentación e que tiña que baixarlles os 200 grimas (sobre 20 euros) para o taxista que foi ata a oficina de TNT. Logo nos comentan que segundo TNT, os papeis xa os tiñan na embaixada dende o venres as 16 horas. Logo disto, chamo a Ivanka, traductora da embaixada española e que se portou moi ben con nos. Ela chamou de novo a TNT e ao personal da embaixada e finalmente apareceu o paquete na embaixada. Logo disto Ivanka comentounos que a iso das 12:30 horas ívase achegar ate a Embaixada un policìa español alí destinado, para abrirnos a porta e entregarnos o paquete (isto é moi de agradecer, xa que a embaixada pecha nas fins de semana). Unha vez recollido o paquete e celebrada a súa obtención collimos xa rumbo a fronteira na que quedamos con Noe e Chus.

A viaxe desta volta facíase máis curta e nos sorprendeu toparnos de frente con alomenos 4 equipos máis, e dicir, so nos han levar un dia de vantaxe a pesares de perder nos 3 dias en total. O máis curioso de todo foi que cando nos cruzamos cun Fiat Seicento duns ingleses, lles pitamos, como facemos sempre que nos atopamos os distintos equipos, sen decatarnos que estaban parados pola policía, có cal, a nos tamen nos pararon. Estiven durante 20 minutos no coche da policia e tras decatarse de que non era capaz de facerse entender comigo, deixoume marchar (falándolles en español, póñense nerviosos e ao final te soltan por impotencia). Nese intre que estabamos parados no control apareceu en moto un rapaz de Barcelona que nos comentou que él viña de visitar Mongolia nunha viaxe que comezou o 5 de maio. Falounos do impresionante que foi todo o vivido e que él ao ver a nosa matrícula, non o dudou e parou a saudar xa que levaba 2 meses sen falar en castelán. A verdade que foi sorprendente ver a unha persoa facer toda esa viaxe de ida e volta nunha moto solitariamente.

Por último, tocou o trámite da fronteira. Ao chegar nos topamos cunha cola de 1 día e entón fumos a falar co primeiro militar existente no lugar que nin corto nin perezoso xa nos pediu cartos para saltarnos a cola, Nun principio, nos pedía 40 euros e nos non aceptamos, pero vista a situación de tempo perdido, decidimos ofrecerlle 10 euros que él encantado colleu rápidamente e nos deixou pasar toda a cola. Despois disto chegou o seguinte paso que foi o de explicarlles que nos so queriamos pasarlles a documentacion a Noe e Chus pero que non queriamos abandonar Ucrania. Tras facer esta negociacion Fatima (se esta a convertir na experta do grupo), conseguiu que tamén nolo permitisen (hai que recoñecer que en contra do que nos dixeran nun primeiro momento, os oficiais en Ucrania estan sendo moi amables, e é entendible a sua necesidade de cartos-un soldo medio é de 200 euros e aquí os prezos non son moito mais econòmicos que en Europa). Tivemos que pagar 10 euros de novo por ese trámite e conseguimos xa pasar a fronteira xuntos.

Agora mesmo, son as 2:19 horas en Ucrania (unha hora mais que en España) e estamos no coche tentando recuperar algo do tempo perdido. Imos durmir a 300 km de Kiev mais ou menos). Neste traxecto nocturno voltou a paranos a Policía.e tras ver que non eran capaces de comunicarse, nos deixaron libres

Bueno vos deixo que vou de copi e me estou quedando durmido. Saúdos

Día 9 Scratch Gaicia Sur

2009-07-25T02:51:00.003+02:00

Chus
Hola a tod@s:
Por fin podemos conectarnos sin problemas a internet.
El equipo Scratch Galicia Sur se encuentra en estos momentos durmiendo en el coche, para no variar, jejej.
Hemos intentado cruzar la frontera por Bielorusia, pero ha sido otro intento fallido y la verdad es que estábamos bastante convencidos de que no habría muchos problemas esta vez, pero no tenemos el papel original que exigen y la verdad es que nos tuvieron parados 45 minutos delante de la cabina de control. Tras insistirles una y otra vez, ellos decían lo que hemos escuchado siempre, y es que no les vale otro papel del coche que no sea el original exclusivamente.

Un poco desolados decidimos aprovechar la estancia en Polonia visitando Varsovia, pero la verdad es que nos pareció un poco sosa y después de haber conducido todo el día, hicimos nuestra primera comida del día a las 21.30¡¡¡, tras ello, con más energía tomamos rumbo a Lublin nuevamente, ya que la noche anterior habíamos dormido en esta pequeña pero hermosa ciudad, concretamente en un convento. El convento la verdad es que daba un pelín de miedo, lleno de crucifijos por todas partes, pero la habitación estaba limpísima y era bastante amplia, además tenía parking privado vigilado, y lo mejor, nos costó la noche 20 euros.

Hoy nos paró la policía y la verdad que fueron muy amigables y simpáticos, pero aún así estuvimos parados más de media hora, ya que mandaron comprobar todos nuestro datos, bueno, concretamente los datos de Noé, ya que su fotografía del pasaporte mete miedo, jejej, parece medio mafioso, jejej.

Por lo demás, estamos bien de ánimos y con muchísimas ganas de continuar la ruta prevista, de hecho la gran alegría del día fue saber que los papeles del coche estarán mañana por la mañana en Kiev y no el lunes. Tenemos que agradecer enormemente el esfuerzo del equipo Scratch Galicia Norte por el gran trayecto que van a realizar, ya que van y vuelven a Kiev tan sólo para buscar los dichosos papeles, LES MANDAMOS TANTO NOÉ COMO YO UN BESAZO ENORME Y DECIRLES QUE ESTAMOS DESEANDO DE TODO CORAZÓN VOLVER A VERLES EL PELO

Sinceramente, estamos deseando encontrarnos con la otra mitad del equipo y poder seguir nuestra aventura. Un beso muy grande a todos los que estais al otro lado, saber que estais ahí nos da muchos ánimos¡¡¡. GRACIAS

Día 9

2009-07-24T22:06:00.003+02:00

Ola a todos! Actualizamos a situación nestes intres:

Scratch Galicia Norte (Édgar e Fátima), estamos en Kiev para que mañá(por fin, e non o luns como nos dixeran nun principio) nos entreguen en TNT o paquete coa documentación do outro Fiat Seicento. En teoría a oficina abre as portas ás 8:00 horas e tras conversas coa embaixada española eiquí, decidimos contratar a un taxista por uns 20 euros para que nolo entregue e non ter que meternos na cidade dando voltas e perdernos; xa que os nomes como Kiev ou similares están nos dous idiomas e así é máis doado atopalos, o resto como pobos e nomes de rúa non, e resulta moi complicado atoparse . No tránsito ate aquí xa nos atopamos cós primeiros problemas con policias locais. Atopábanse nunha autovía delimitada para 120 Km/h e nos pararon por ir a 98 Km/h nunha zona de 60 segundo eles (todos mentira). Póñense no medio e párante, nos mostraron unha especie de alcoholímetro pero era un radar de man, e tras dicirnos unhas cousas que non entendíamos pedíronnos uns 400 euros, como nos temos moita paciencia esperamos pausadamente ate que eles tras media hora ou así sin que lles soltásemos nada nos deixaron marchar. Falando onte con outros equipos do Mongol Rally, tamén nos comentaron as súas experiencias neste campo. A moral hoxe estivo moi alta xa que durmir nunha cama e ducharse nun baño, cousas normais para todos, agora nesta situación é un privilexio, e onte foi como unha recompensa que nos encheu de felicidade. A positividade nos invade, pois por fin as cousas se encauzan, maña recolleremos os papeis, voltaremos a Polonia, reuniremos todo o equipo, e marcharemos todos RUMBO A MONGOLIA!!!!

Ucrania é un país cheo de contrastes: dende ver tres limusinas Hummer en dous minutos ata toparnos con coches con buratos enormes nas chapas, similares os 124 españois. A xente da rúa é encantadora e ata os policias lles colles cariño tras estar con eles máis de media hora e comprobar que o uniforme non lles tapa nin o ombligo. A pesar de todo isto, cremos que Ucrania é un país digno de visitar noutras circunstancias, tranquilo con precaucións e con edificios dignos de ver; e mulleres moi fermosas (vai por ti Sergio, tentaremos fotografiar algunha).

As estradas son moi malas, e as boas están levantadas por obras, dentro dun ano será magníficas pero a día de hoxe, en máis de dez horas de conducción andivemos uns 400 kms, que mañá voltaremos facer para chegar a Polonia.

Scratch Galicia Sur: Noé e Chus, tras un novo intento de pasar a fronteira, desta volta por Bielorrusia, atopáronse coa negativa novamente, desta volta xa en Polonia, polo que tiveron que volver a cidade de Lublín a pasar a noite. Nestes intres estamos barallando as distintas fronteiras donde a toparnos, e continuar a viaxe como único equipo.

Hoxe nos entrevistaron en Radio Voz, e o poderedes escoitar mañá sábado ó mediodía , programa "Vamos como Motos". Chamounos o de Radio Marca para entrevistarnos, pero non sabemos si por falta de cobertura(nos cremos que a tivemos todo o día) pois o final non contactou no programa.

E isto é todo polo momento, mañá máis e mellor, grazas por estar ahí

Fotos: Palacio da Ópera de Lviv e o maquinón, Édgar e bus típico en Lviv, Fátima con fame, Tensión e entrada en Kiev.

UCRANIA

2009-07-23T22:55:00.002+02:00

Ola a todos!tras multitude de chamadas coa embaixada española e a compañía de transporte tanto en España como en Ucrania, parece ser que agora os papeis estarán o venres tarde ou o sábado en Kiev pero como non reparten, ate o luns como pouco non os teremos. Na embaixada española conseguimos que nos reciban o sábado á mañá para ir persoalmente falar coa empresa de transportes alí para tentar avanzar máis. Estamos seguindo as recomendacións totais da embaixada, aloxarnos nun hotel en Lviv, onde estamos nos, pola nosa seguridade e a do coche, para así partir maña a Kiev cedo e chegar ben entrada a madrugada. Dende a fronteira ate eiquí, parounos unha patrulla policial, pero como estábamos a falar coa embaixada via teléfono, moi pouco nos tiveron alí retidos e deixáronnos continuar. As distancias entre estes puntos son poucas, se as comparamos cos 4500 km que levamos, pero as estradas son moi precarias:dende que cruzamola fronteira con Polonia cruzamos pasos a niveis con e sen barreiras e as estradas teñen como cada medio km unha banda sonora que aínda que a pasamos en 1ª marcha toca o fondo do coche.Xa en Lviv, desaparece o "asfalto" e xurde o adoquín, que polo uso vese afundido e irregular por todos lados, por aquí pasan trolebuses, tranvías, camións, coches,...e é moi complicado pasar xa que están entrelazados os raís co adoquín e coa diferencia de altura toca o coche abaixo.

Os kms comezan a pasar factura e xa partiu a primeira das cinchas que suxeitaba as 4 rodas que levamos na vaca así como a garrafa da gasolina, os distintos botes e irregularidades do asfalto fan vibrar de máis e aínda non chegamos a Kazajstan que serán as estradas complicadas!Esta noite que durmiremos en cama, faite valorar moitas cousas, aínda que só fai unha semana que comezou todo isto, durmir estirado vale moito(varias noites durmimos dentro do coche por non poder montala tenda,e é moi complicado o non poder reclinar os asentos) xa que o non descansar é moito maís dificil conducir tantas horas. Botaba moito de menos a ducha, foi incrible, parece mentira pero o aseo e as duchas de gasolinera non sentan igual. As ventanillas van abertas todo o rato, pois a calor é moita, o sol pega de maneira moi forte e a crema solar factor 50 é botada cada pouco tempo, por si fora pouco xa empezaron os mosquitos que acribillan de maneira horrorosa, así que bota tamén repelente nos brazos, cuello e cara, parecemos croquetas con tanto potingue!Aproveitamos tamén para lavar a roupa que tíñamos xa moi sobada e mercar auga, que estou bebendo máis que en tódala miña vida xunta, pois a calor xuntada a todo o polvillo seca a garganta de mala maneira.

Noe e Chus, aínda non chegaron a fronteira e acaban de parar a descansar, mañá co dia aberto tentarán pasar a fronteira con Bielorusia e así xuntarnos todos por riba de Kiev xa cos papeis na man.

Mañá será outro día, grazas a todos por estar aquí apoiando

saudos, Fátima

Día 8 Situación actual

2009-07-23T17:13:00.003+02:00

Ola a todos. Escribimos esta renovación dende un hotel de L´viv en Ucrania. Coma vos comentei antes, Chus e Noé non conseguiron atravesar a fronteira a pesares das xestións realizadas pola embaixada española (grazas).

Logo de non dar pasado, a única solución que lles ofreceu a embaixada para poder atravesar as fronteiras é que Fátima máis eu vaiamos ate Kiev (embaixada) a recollera documentación que foi enviada ahí o pasado martes. Nese mesmo intre adoptamos entre os catro, a decisión de que nos iríamos ate Kiev e que nun día estaríamos de volta coa mesma. Cando xa estábamos en Ucrania, chamounos a embaixada para dicirnos que a empresa de transportes tivo un problema co envio e que non recibiran a documentación ate o luns próximo. Isto nos provoca un importante retraso que posiblemente conlevará que non poidamos pasar por Uzbequistán para ser capaces de chegar a tempo a Moongolia, pero iso o decidiremos sobre a marcha unha vez que xa teñamos todo en orden. Como xa non había volta atrás, a decisión seguinte foi que Chus e Noé, se trasladen ate a fronteira con Bielorrusia (din que é máis doada) e dese modo chegaran a casi o lado de Kiev. Nos, pola outra banda, seguimos os consellos da embaixada para aproveitar estes 4 días para coñecer algo Ucrania no camiñoa ate Kiev.

Hai 5 minutos falamos con Noé e Chus e xa están a 200 km da fronteira con Bielorrusia, no momento en que a pasen, se o conseguen, actualizaremos a situación.

Tanto en Polonia, onde estan eles, coma en Ucrania, onde estamos nos, o clima de tranquilidade é total e son lugares moi interesantes para visitar nalgunha ocasión con algo de calma (non como desta volta). Todos estamos perfectos de ánimo e sabemos que a pesar destes primeiros atrancos, A Mongolia imos todos!!!!! , e isto simplemente son anécdotas. A organización sempre di que si o chegar a Mongolia, non tes historias que contar, entón é que non valeu a pena facer toda a viaxe, gg.

Por último comentaros que xa comezamos a ter problemas coa gasolina. Resulata que a partir de Alemania, a gasoliña está aditivada con Benzeno. Nunha primeira estación de servizo nos dixeron que os nosos coches non valían para iso e nos decidimos non votala. O problema chegou onte en Polonia, onde o noso coche comezou a ratear. Preguntamos nunha gasoliñeira polo noso coche (en Polonia os Seicento son os coches máis visibles-fiabilidade total) e nos dixeron que o que tiñamos que botar era 98 benzini e que senón que lle botaramos un aditivo, llelo botamos e o coche vai coma a seda. Tamén, acabamos de notar un cambio brusco nas estradas, se en Polonia xa empeoraban algo (principalemnte porque estaban en obras), en Ucrania son moi malas. Deixovos unhas fotos.

Saúdos e grazas a todos polos ánimos (leemos tódolos comentarios e nos encanta que os fagades)

P.D.Non adelgazamos nin de coña, comemos seguido para manter o espírito esperto (non levamos radio gg)

FOTOS: Calor no chocolate; pontes de ferro e madeira polacos, Fiat 126 (hai moitos), fronteira Ucrania, camiño ucraniano.

Reportaxe fotográfico (Auschwitz)

2009-07-23T17:04:00.003+02:00

Lugar moi triste, pero que é interesante ter presente para que algo así non volva a ocurrir. Da algo de mal rollo o estar diante da porta da morte, pero é a mellor foto para facer unha homenaxe a tódalas víctimas.

Reportaxe fotográfica (Strasburgo)

2009-07-23T16:59:00.002+02:00

Aquí foi unha verdadeira ledicia parar, xa que é un dos lugares máis fermosos nos que estivemos nunca. Respirábase moita tranquilidade e alí foi onde atopamos un policía murciano-francés, gg

Reportaxe fotográfico (acampadas)

2009-07-23T16:49:00.002+02:00

Acampada República Checa e Polonia

Resumen fotográfico

2009-07-23T15:49:00.003+02:00

Outros equipos. Como vedes, debido a que o cambio da normativa dos 10 anos, colleu a moitos equipos xa cós coches, moitos son os participantes que optan pola opción de chegar coa axuda ate Mongolia, pero despois continuar de novo ate Rusia para entregar o coche alí.

Resumen fotográfico

2009-07-23T15:43:00.001+02:00

Outros equipos.

Resumen fotográfico

2009-07-23T15:28:00.003+02:00

Normalmente non colgamos fotos, xa que a liña é moi mala, pero hoxe teño que aproveitar. Estas son da acampada de Klenova Castle en República checa onde tódolos equipos nos atopamos.

Ucrania

2009-07-23T11:52:00.000+02:00

Moi boas, estamos diante da fronteira de Ucrania dende hai 12 horas. Resulta que o coche de Fatima e eu, pasou onte a fronteira nun prazo record de 40 minutos, pero o de Noe e Chus ao non ter a ficha tecnica, e so ter o papel da xestoria que esta a tramitar os papeis do coche, pois non lles permitiron a entrada. Polo tanto, nos tivemos que dar a volta e volver hacia Polonia para durmir con eles e hoxe falar coa embaixada para buscar solucions.
Agora mesmo, eles estan a facer unha nova intentona e nos estamos en Polonia esperando a ver se pasan para ala.

Polo resto todo moi tranquilo e sen problemas.

Ultima hora, lles acaban de denegar a entrada de novo, Fatima e eu iremos ata Kiev a polos papeles que teñen na embaixada e volveremos para traerllos. Comeza o Mongol Rally.

Saudos.

Camino a Ucrania

2009-07-22T18:02:00.000+02:00

Hola a todos!gracias por estar aqui siguiendo esto a diario!
Tras visitar los restos del campo de concentracion y salir consternados de alli, emprendemos la marcha hacia Ucrania.Las carreteras son regulares aunque sabiendo lo que nos espera las considerarermos buenas,eso si el calor a estas alturas ya es horrible y ni yo misma lo creo y estoy bebiendo agua como tres litros diarios!!!mama es verdad!
Estamos muy contentos y motivados,seguimos rumbo a Mongolia!

Dîa 7

2009-07-22T09:37:00.000+02:00

Ola amigos, grazas polo voso apoio. Agora imos comezar o día rumbo a Ucrania (primeira fronteira). Esperemos que siga todo como ate o de agora. Saúdos dende Polonia (en 30km estaremos en Austwich- espero que se escriba así).gg

Praga

2009-07-21T13:03:00.000+02:00

Ola amigos, son as 13 horas e estamos a 60 km de Praga. Onte tivemos a reunión con tódolos equipos participantes 400. Foi no fermoso castelo de Klenova, un lugar impresionante no que todos nos coñecimos e vimos incribles aportaciòns que se van facer (ambulancias, camions de bombeiros,...) Os ingleses están realmente tolos, pero da gusto ver coma se involucran nas actividades. En canto poidamos vos subiremos fotos do evento.

O ritmo é fantastico grazas a fiabilidade dos Fiat Seicento (ate o momento non necesitaron ningún amaño) ao contrario doutros equipos.

Grazas a todos polos animos que nos enviades, pero e mellor para nos que o escribades no blog.

Saúdos e seguimos coa moral ben alta. Van 3250 km.

Comodidade / Comodidad

2009-07-19T19:57:00.002+02:00

2009-07-19T10:04:00.000+02:00

Detalles del Puente de Millau, el coche de los Guajes y el coche Jamonero

En Barcelona y con fotos

2009-07-19T09:59:00.002+02:00

Foto en el Alain Afflelou en Barcelona

Ya estamos en Francia.

2009-07-19T01:36:00.003+02:00

Chus:
Hoy nos levantamos temprano gracias a los aviones del Prat, jejej.
La salida la verdad que fue muy divertida e hicimos amiguetes de todos los sitios de España. El ambiente fue muy alegre y pudimos descansar del volante durante un par de horas mientras estábamos en la Plaza de Colón.

Al poco tiempo (en nuestras bestias del asfalto eso quiere decir 2 horas) llegamos a la frontera francesa. Cabe destacar de nuestro trayecto el paso por el acueducto de Millau.

La verdad que estamos cansados debido a la falta de sueño y a las horas que echamos al volante (que por cierto, mañana se van a duplicar), pero estamos muy ilusionados y con muchas ganas de avanzar en nuestro camino.

Esta noche toca apretarnos el cinturón y dormiremos en el coche (y todos sois conscientes del espacio que tiene, jejej¡¡¡¡¡¡¡¡¡). Estamos en un área de descanso a 140 km de Lyon.

Un beso a todos y todas

Barcelona

2009-07-18T01:48:00.000+02:00

Hoxe, quedamos a durmir nun camping en Casteldefels. Mañá saída oficial do Mongol Rally.

Seguiremos informando.
------------------

Hoy nos quedamos a dormir en un camping en Casteldefels. Mañana será la salida oficial del Mongol Rally.

Seguiremos informando.

Saída / Salida

2009-07-16T16:50:00.004+02:00

Ola, por fin estamos en carreira. Esta é a primeira actualización que facemos dende que saímos dende Alain Afflelou de Vilagarcía (estade atentos ao telexornal de mañá que temos unha boa reportaxe).

Deixamosvos fotos dos coches e da gran despedida que nos fixeron os nosos amigos de Scratch Fene (grazas!)

Saúdos e animádevos a escribir.

-----------------------------------------------------------------------------

Hola, por fin estamos en carrera. Esta es la primera actualización que hacemos desde que salimos desde Alain Afflelou de Vilagarcía (estad atentos al telexornal de mañana que tenemos un buen reportaje).

Os dejamos fotos de los coches y de la gran despedida que nnos hicieron nuestros amigos de Scratch Fene (gracias.)

Saludos y animaros a escribir.

Queda un día!!!!!

2009-07-15T08:48:00.003+02:00

Ola! Xa so queda un día para a saída oficial galega do Mongol Rally de Scratch Galicia. O lugar de partida será Alain Afflelou Óptico de Vilagarcía de Arousa.

Contamos coa presenza de moitos medios de comunicación así que se non podedes asistir, estade atentos a A Revista de TVG e a España Directo de TVE.

Os coches están chulísimos e aínda que os nervios comezan a afectar (o tempo se acaba e parece que aínda faltan moitas cousas), mañá estaremos en Vilagarcía e comezaremos a ruta dende alí ate a Praza de Curros Enríquez en Pontevedra, para visitar a Droguería Moderna de Luis Esteban e recoller todo o material do que nos vai facer entrega Eduardo (moitas grazas).

Deixovos un enlace a unha nova aparición en tv: http://agalegainfo.crtvg.es/videos/?orixe=2&texto=mongol+rally

Saúdos.

-------------------------------------------------------------------------

Hola. Ya solo queda un día para la salida oficial gallega del Mongol Rally de Scratch Galicia. El lugar de salida será Alain Afflelou Óptico de Vilagarcía de Arousa.

Contamos con la presencia de muchos medios de comunicación, así que, si no podeis venir, estad atentos a A Revista de la TVG o a España Directo de TVE.

Los coches están chulísimos y aunque los nervios comienzan a afectar (el tiempo se acaba y parece que aún faltan muchas cosas por hacer) mañana estaremos en Vilagarcía y comenzaremos la ruta desde allí hasta la Plaza de Curros Enríquez de Pontevedra, para visitar a la Droguería Moderna de Luis Esteban y recoger todo el material del que nos va a hacer entrega Eduardo (muchas gracias).

Os dejo un enlace a una nueva aparición en tv: http://agalegainfo.crtvg.es/videos/?orixe=2&texto=mongol+rally

Saludos.

Prensa-Prensa-Prensa

2009-07-13T23:39:00.004+02:00

Isto xa comeza a ser algo constante tal e como nos sabiamos dende un primeiro momento. Vos deixo eiquí o enlace da nova que saiu na TVG:

http://agalegainfo.crtvg.es/videos/?orixe=2&texto=un+equipo+galego

Ademáis, son moitas as emisoras de radio que nos están a entrevistar a diario:

Radio Galega, Radio Voz, RadioFusión, Radio Culleredo, Cadena Cope, Cadena Dial, Radio Fene, ...

E por último pero non menos importante é a presenza en xornais de toda Galicia: Faro de Vigo, La Voz de Galicia, Diario de Ferrol, Diario de Pontevedra, Xornal de Galicia, ...

http://medias.farodevigo.es/documentos/2009-08-12_DOC_2009-07-12_19_58_54_motor.pdf

Hoxe ademáis, tras ter os coches expostos toda a fin de semana no Dolce Vita Odeón de Narón, as responsables do centro comercial fixéronnos entrega de material escolar para a súa doazón. MOITAS GRAZAS!!!

------------------------------------------------------------------------

Esto ya empieza a ser una constante tal y como nosotros sabíamos desde un primer momento. Os dejo aquí el enlace de la noticia que salió en la TVG:

http://agalegainfo.crtvg.es/videos/?orixe=2&texto=un+equipo+galego

Además, son muchas las emisoras de radio que nos están entrevistando a diario: Radio Galega, Radio Voz, RadioFusión, Radio Culleredo, Cadena Cope, Cadena Dial, Radio Fene, ...

Y por último, pero no menos importante es la presencia que tenemos en la prensa escrita de toda Galicia: Faro de Vigo, La Voz de Galicia, Diario de Ferrol, Diario de Pontevedra, Xornal de Galicia, ...

http://medias.farodevigo.es/documentos/2009-08-12_DOC_2009-07-12_19_58_54_motor.pdf

Hoy, además, tras tener los coches expuestos todo el fin de semana en el Centro Comercial Dolce Vita Odeón de Narón, las responsables nos hicieron entrega de material escolar para su donación. MUCHAS GRACIAS!!!

Después de la Presentación...

2009-07-10T09:43:00.003+02:00

Buenas que tal??

Pues eso, después de la Presentación llega la repercusión, hoy día 10 salímos en las Ediciones Generales de: Diario de Ferrol, La Voz de Galicia y Xornal; en la edición de Pontevedra del Faro de Vigo; y tambien en la desconexión regional de Tve para informativos Galicia y en los informativos de Tvg.

Los enlaces:

Diario de Ferrol:

http://www.diariodeferrol.com/hoy/naron/naron01.html

La V0z de Galicia:

http://www.lavozdegalicia.es/sociedad/2009/07/10/0003_7838746.htm

Xornal:

http://www.xornal.com/artigo/2009/07/10/sociedad/xornal-de-veran/chiflados-cacharros-solidarios/2009070923463583135.html

Faro de Vigo:

http://www.farodevigo.es/secciones/noticia.jsp?pRef=2009071000_15_347084__Portada-de-Pontevedra-13000-kilometros-aventura

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Boas que tal??

Pois iso, despois da presentación chega a repercusión, hoxe día 10 saímos nas edicións xerais de: Diario de Ferrol, La Voz de Galicia e o Xornal; na edición de Pontevedra do Faro de Vigo; e tamén na desconexión rexional da Tve para informativos Galicia e nos informativos da Tvg.

Os enlaces:

Diario de Ferrol:

http://www.diariodeferrol.com/hoy/naron/naron01.html

La V0z de Galicia:

http://www.lavozdegalicia.es/sociedad/2009/07/10/0003_7838746.htm

Xornal:

http://www.xornal.com/artigo/2009/07/10/sociedad/xornal-de-veran/chiflados-cacharros-solidarios/2009070923463583135.html

Faro de Vigo:

http://www.farodevigo.es/secciones/noticia.jsp?pRef=2009071000_15_347084__Portada-de-Pontevedra-13000-kilometros-aventura

Deica e a coidarse.

PRESENTACIÓN OFICIAL EN ALAIN AFFLELOU

2009-07-10T08:32:00.003+02:00

Ola amigos, onte fixémola presentación oficial dos equipos da asociación automobilística solidaria Scratch Galicia. TVE, TVG, LOCALIA, La Voz de Galicia (para todo Galicia), Diario de Ferrol, Faro de Vigo, Xornal de Galicia, Cadena Dial, Cadena COPE, RadioFusión, ... Moitos e moitos medios de comunicación, volcados có noso equipo e a nosa aventura solidaria.

Esta fin de semana os coches quedarán no Centro Comercial Dolce Vita Odeón, mentres Fátima e eu corramos o Rali Sur do Condado.

Seguiremos informando (quedan so 6 días)...

-----------------------------------------------------------------------------------

Hola amigos, ayer hicimos la presentación oficial de los equipos de Asociación Automovilística Solidaria Scratch Galicia. TVE, TVG, LOCALIA, La Voz de Galicia (para todo Galicia), Diario de Ferrol, Faro de Vigo, Xornal de Galicia, Cadena Dial, Cadena COPE, Radiofusión, ... Muchos y muchos medios de comunicación, volcados con nuestro equipo y nuestra aventura solidaria.

Este fin de semana los coches quedarán expuestos en el Centro Comercial Dolce Vita Odeón, mientras Fátima y yo corramos en el Rali Sur do Condado.

Seguiremos informando (solo quedan 6 días)...

Visados

2009-07-01T22:24:00.006+02:00

Xa queda menos para sair e na pasada semana tivemos que duplicar as horas do día para poder sacar adiante tódolos visados. Como podedes ver nas imaxes, as caras de agotamento de Fátima e miña foron brutais e seguro que Noé e Chus pasaron un calvario similar. Aínda por riba, agora como xa non da tempo, os trámites incrementáronse preto de 300€. Aí é nada.

Esta fin de semana, fumos de viaxe relámpago a Marbella a por un coche que segundo os vendedores estaba fantástico e que nos pensábamos que íbamos trasladar dende o lugar do luxo máximo ate un dos lugares máis pobres do planeta, e atopámonos con que o coche non valía para nada e polo tanto tivemos que volver coma unha especie de adestramento no bus có traxecto máis longo do estado, dende Algeciras ate Ferrol en 18 horas e media. Mi madriña, os meus cadrís, jeje. a verdade que foi proba superada.

E por fin, agora, estamos a espera de que nos entreguen os 2 Fiat Seicento Van cós que imos participar no Mongol Rally e que pronto vos presentaremos. Realmente, unha persoa con 2 dedos de frente, non vai nel nin a Coruña, jeje. Pero é que nos temos 4 en lugar de 2, Ah e por suposto, sen aire acondicionado.

Bueno, vos seguiremos informando.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ya queda menos para salir y la semana pasada tuvimos que duplicar las horas del día para poder sacar adelante todos los visados. Como podéis ver en las imágenes, la cara de agotamiento de Fátima y yo fueron brutales y seguro que Noé y Chus pasaron un calvario similar. Aún encima, ahora como ya no da tiempo, los trámites se incrementaron unos 300€. Aí es nada.

Este fin de semana, fuimos de viaje relámpago a Marbella a por un coche que según los vendedores estaba fantástico y que nosotros pensábamos que íbamos a trasladar desde el lugar del lujo absoluto hasta uno de los lugares más pobres del planeta y nos encontramos con que el coche no valíia para nada y por lo tanto a modo de entrenamiento, tuvimos que volver en el autobús con el trayecto más largo de todo el estado, desde Algeciras a Ferrol en 18 horas y media. Mi madre el lumbago, jeje. La verdad es que fue prueba superada.

y por fin ahora, estamos a la espera de que nos entreguen los 2 Fiat Seicento Van con los que vamos a participar en el Mongol Rally y que pronto os presentaremos. Realmente, una persona con dos dedos de frente, no va en él ni a Coruñ, jeje, pero es que nosotros tenemos 4 en lugar de 2, Ah y sin aire acondicionado, por supuesto.

Bueno, os seguiremos informando.

SOS

2009-06-21T16:24:00.003+02:00

Ola amigos, xa estamos a menos dun mes para sair cara Mongolia e necesitamos de tódala voas colaboración urxentemente. Agora mesmo, non temos o orzamento cuberto para a participación cós 2 coches que tiñamos previsto e polo tanto botamos un lazo a vosa solidariedade para que nos axudedes. Todos e cada un dos que participedes, levaredes inscrito o voso nome na carrocería do coche e seredes partícipes de tódalas nosas vivenzas.

Nun deprote cuns orzamentos de ingresos e gastos tan altos coma o automobilismo deportivo, sempre pode existir unha parte do orzamento para a solidariedade.

O número de conta para poder axudar a Mongolia é:

2091 0219 92 3000068565

Todos aqueles que queirades colaborar para demostrar que o automobilismo tamén pode ser solidario, debedes indicar no obxeto: axuda a Mongolia e o voso nome.

Grazas a todos pola vosa axuda.

--------------------------------------------------------------

Hola amigos, ya estamos a menos de un mes para salir hacia Mongolia y necesitamos toda vuestra colaboración urgentemente. Ahora mismo no tenemos el presupuesto cubierto para poder participar con 2 coches, tal y como teníamos previsto y por lo tanto, echamos un lazo a vuetra solidaridad para que nos ayudeis. Todos y cada uno de los que participeis, llevareis inscrito vuestro nombre en el coche y sereis participes de todas nuestra vivencias.

En un deporte con unos presupuestos de ingresos y gastos tan altos como el automovilismo deportivo, siempre puede existir una parte del presupuesto para la solidaridad.

El número de cuenta para poder ayudar a Mongolia es el:

2091 0219 92 3000068565

Todos aquellos que querais colaborar para demostrar que el automovilismo también puede ser solidario, deberéis indicar en el objeto: Ayuda a Mongolia y vuestro nombre.

Gracias por vuestra ayuda.

Vacinación/Vacunación

2009-06-06T10:29:00.002+02:00

Pois xa estamos aquí de volta para comentarvos o pouco tempo que nos queda e a de cousas que temos que facer. Nestes días nos estamos a vacinar das distintas enfermidades que podemos coller polo resto do mundo, pero ao contrario do que nun primeiro momento creíamos, non son tantas. En total puxemos 2 e estamos pendentes de poñer a terceira que en lugar de ser inxectada é por vía oral e serve para impedir a febre tifoidea. As outras dúas que tivemos que poñer foron as de recordatorio do tétanos-difteria (se te vacinaches 5 veces, xa estás curado para toda a vida) e a da Hepatite A. O motivo de vacinarse únicamente destas doenzas é porque son as que se contaxian facilmente no consumo de alimentos e de auga non tratada (por exemplo se te bañas nun río que poida ter restos fecais). De todas elas, a única que produce certas molestias é a do tétanos-difteria, pero ben se aguanta, jeje.

Estas últimas semanas, estivemos a traballar na obtención do coche e na tramitación dos visados e próximamente vos informaremos da nosa situación.

Saúdos amigos.

-----------------------------------------------------------------------------
Pues ya estamos aquí de nuevo para comentaros el poco tiempo que nos queda y la de cosas que tenemos que hacer. En estos días nos estamos vacunando de las distintas enfermedades que podemos coger por el resto del mundo, pero al contrario de lo que en un primer momento creíamos, no son tantas. En total pusimos 2 y estamos pendientes de poner la tercera que en lugar de ser inyectada es por vía oral y sirve para evitar la fiebre tifoidea. Las otras 2 que tuvimos que poner fueron las de recordatorio de tétanos-difteria (si te vacunaste 5 veces ya llega para toda la vida) y la de la Hepatitis A. El motivo de vacunarse únicamente de estas enfermedades es porque son las que se contagian facilmente en el consumo de alimentos y de agua no tratada (por ejemplo si te bañas en un río que pueda tener restos fecales). De todas ellas la única que produce ciertas molestias es la del tétanos-difteria, pero bien se aguanta, jeje.

Estas últimas semanas estuvimos trabajando en la obtención del coche y en la tramitación de los visados y próximamente os informaremos de nuestra situación.

Saludos amigos.

Colaboracións/Colaboraciones

2009-04-23T22:32:00.004+02:00

Ola amigos, hoxe queremos transmitirvos unha das novas que máis nos gustan, xa temos varios colaboradores confirmados para viaxar con nós e ofrecer toda a súa axuda para este proxecto solidario. De seguido vos informamos de quenes son:

- Droguería Moderna de Luis Esteban: o establecemento pontevedrés situado na Praza de Curros Enriquez, colaborará có proxecto por medio de material preciso para poder levar a cabo a viaxe e ademáis cun lote de productos médicos de primeira necesidade para que poidamos entregar coma colaboración.

- Curuxarallye: o máis importante foro do motor galego, cederanos un espazo para que todos saibades do noso proxecto e que os que esteades interesados poidades aportar o voso grao de area có proxecto.

- Alain Afflelou Ópticos: o establecemento naronés desta gran empresa, acompañaranos a Mongolia coa cesión dunha importante cantidade de productos tanto para o noso emprego persoal coma para a súa doazón.

E lembrade, A Mongolia Imos Todos con Scratch Galicia!!!!!!!!!!!!!
---------------------------------------------------------------------------------------

Hola amigos, hoy queremos transmitiros una de las noticias que más nos gustan, ya tenemos varios colaboradores confirmados para viajar con nosotros y ofrecer toda su ayuda para este proyecto solidario. A continuación os informamos de quienes son:

- Droguería Moderna de Luis Esteban: el establecimiento pontevedrés situado en la Plaza de Curros Enríquez, colaborará con el proyecto por medio de material necesario para poder llevar a cabo el viaje y además con un lote de productos médicos de primera necesidad para que podamos entregar como colaboración.

- Curuxarallye: el más importante foro del motor gallego, nos cede un espacio para que todos sepais de nuestro proyecto y que los que esteis interesados podais aportar vuestro grano de arena con el proyecto.

- Alain Afflelou Ópticos: el establecemento naronés de esta gran empresa, nos acompañará a Mongolia con la cesión de una importante cantidad de productos tanto para nuestro empleo personal como para su donación.

Y recordad, A Mongolia Vamos Todos con Scratch Galicia!!!!!!!!!!!!!!

Repercusión mediática

2009-04-21T00:10:00.003+02:00

Ola amigos, temos o pracer de amosarvos a entrevista que nos realizaron o pasado domingo na contracapa do Diario de Ferrol.

Queremos agradecer o espazo que nos ofreceron e en breve continuaremos subindo o resto de novas que xa hai publicadas acerca do noso proxecto.

Clicade aquí para vela: www.diariodeferrol.com/domingo/portada/ultima.html
-------------------------------------------------------------------------
Hola amigos, tenemos el placer de enseñaros la entrevista que nos realizaron el pasado domingo en la contraportada del Diario de Ferrol.

Queremos agradecer el espacio que nos ofrecieron y en breve continuaremos subiendo el resto de noticias que ya hay publicadas con respecto a nuestro proyecto.

Clicad aquí para verla: www.diariodeferrol.com/domingo/portada/ultima.html

Aqui estan los aventureros!!!!

2009-04-07T18:38:00.006+02:00

Bueno pues aqui estamos los integrantes de esta gran aventura... si, esos que vosotros llamais "locos" jejeje.

En esta primera foto podemos ver a Chus y Noé ya totalmente preparados para arrancar hacia Mongolia. Los dos son los integrantes del equipo Scratch Galicia Sur.

Y en esta otra imagen estan los restantes aventureros. De izquierda a derecha: Fran, Fatima y Edgar. Ellos 3 forman parte del equipo Scratch Galicia Norte e igual que sus compañeros del sur, estan ansiosos por que de comienzo esta gran aventura.

Esperamos que asi nos conozcais un poco mas, aunque os iremos contando un poco mas de nuestras vidas... poco a poco jejeje.

Bienvenid@s al Blog de Scratch Galicia

2009-04-03T14:34:00.001+02:00

Desde aquí os iremos informando de todo lo que suceda durante la aventura del "Mongol Rally".